به گزارش ایرانپژواک، موضوع فرزندآوری از دغدغههای جدی دولت است که برای تشویق خانوادهها بارها چه از در هشدار و چه از در تشویق بیان شده است.
اما واقعیت این است که به غیر از سختی تربیت کودک در شرایط فعلی، مسئله تأمین هزینهها موجب میشود بسیاری از خانوادهها از داشتند فرزند منصرف شوند.
بررسیهای میدانی نشان میدهد که اتفاقا خانوادههای برخوردار کمتر از خانوادههای با درآمد کم و متوسط تمایل به فرزندآوری دارند.
مروری بر هزینههای یک نوزاد گویای این واقعیت مهم است که استدلال برخی زوجها از ناتوانی اقتصادی نگهداری کودک بیمنطق نیست.
هزینه پوشک و شیرخشک ۴ میلیون در ماه
بررسی قیمت پوشک و شیرخشک کودک به غیر از سایر نیازمندیها از جمله شیشه شیر، غذاهای کمکی، وسایل بهداشتی، لباس و دارو و درمان ارقام قابل توجهی را نشان میدهد. تا جایی که قیمت پوشاک بچه از برندهای ایرانی و شناخته شده که مردم در فروشگاهها میبینند بین ۴۵۰ هزار تومان تا یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان است. برندهای خارجی چند برابر این ارقام قیمت خورده است و با مراجعه به فروشگاهها نیز به دلیل کاهش واردات کالا، اغلب کمیاب هستند و همین کمیابی موجب میشود تا گرانتر هم فروخته شوند. هر نوزاد ماهیانه ۴ تا ۶ بسته پوشک مصرف میکند. که میتواند هزینه آن بین یک میلیون و ۸۰۰هزار تومان تا ۶ میلیون تومان باشد. و این ارقام در حداقل قیمتها محاسبه شده است.
قیمت سرلاک به طور متوسط ۲۵۰ هزار تومان و قیمت شیرخشک نیز حدود ۲۵۰ هزار تومان است. در صورتی که کودک ماهانه ۱۰ قوطی شیرخشک مصرف کند در ماه مصرف شیرخشک او دو میلیون و ۵۰۰ هزار تومان خواهد شد.
بر این اساس یک حساب سرانگشتی نشان میدهد فقط و فقط هزینه پوشک و شیرخشک کودک در حداقل مقدار ممکن بیشتر از چهار میلیون تومان است.این در حالی است که هزینه واقعی تغذیه و بهداشت و درمان کودک به مراتب بالاتر است.
یکی از شهروندان در این خصوص گفت: کودک من دو سال و نیم سن دارد. در ابتدا پوشک را به مبلغ ۲۰۰ هزار تومان میخریدم اما یک ماه پیش برای هر بسته پوشاک، یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومان هزینه کردم.
وی افزود: قیمت پوشک بچه به ویژه برندهای وارداتی به شدت افزایش یافته و در حال حاضر به مراتب گرانتر هم شده است.
تنها ۲ میلیون برای شیرخشک و گوشت و سبزیجات!
افزایش قیمت پوشک و شیرخشک در حالی تداوم دارد که درست به موازات آن طرح حمایتی «کارت امید مادر» اجرا شد. سوال این است که چرا دولت به جای ارائه کارتهای یارانهای قیمتها را در بازار کنترل نمیکند؟ آیا به غیر از این است که در نهایت تولید کننده و واردکننده سود میکند و کارت یارانهای تاثیری در کاهش فشار اقتصادی ندارد؟
کارت امید مادر که با هدف تقویت خانواده و تسهیل دسترسی مادران به اقلام ضروری نوزادان طراحی شده است، اعتبار ماهانه به حساب بانکی مادرانی که فرزندشان از فروردینماه ۱۴۰۵ متولد شدهاند، اعطا میکند.
زهرا قیومی، مدیرکل دفتر امور حمایتی و توانمندسازی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، با تأکید بر تغییر رویکرد در حمایت از مادران، اعلام کرد که این طرح برخلاف مدلهای گذشته، مستقیماً به کد ملی مادر متصل است و نه سرپرست خانوار.
این اقدام گامی مهم در جهت استقلال اقتصادی مادران و تضمین دسترسی مستقیم آنها به نیازهای فرزندانشان محسوب میشود.
میزان اعتبار ماهانه برای هر کودک ۲۰ میلیون ریال (معادل ۲ میلیون تومان) تعیین شده است. این مبلغ به مدت ۲۴ ماه (دو سال) و ماهانه به حساب مادر واریز میشود.
«مادران میتوانند مانند سازوکار «کالا برگ»، با این اعتبار خرید کنند. اقلام قابل استفاده شامل سبد غذایی (لبنیات، پروتئین، نان، میوه و سبزیجات)، پوشک بچه و در صورت نیاز، شیر خشک از داروخانههای طرف قرارداد است.
در نهایت به مانند کالابرگ که مردم اجناس را گرانتر از قبل خریداری میکنند، کارت مادران نیز نیازمندی کودک را با قیمت بالاتر تأمین کند.
از طرفی مبلغ آن به حدی ناچیز است که حتی کفاف تأمین شیرخشک نوزاد را نیز نمیدهد.
در چنین وضعیتی چرا چنین طرحی تشویق برای فرزندآوری محسوب میشود و قرار است چه فشار اقتصادی از دوش خانوار کاهش دهد؟
همچنین کالابرگ یا کارت مادران بدون احتساب تورم با رقم مشخص ماهانه تعریف شده است. این در حالی است که تورم نه ماهانه بلکه روزانه بوده و هر روز همه چیز گرانتر میشود.
انتهای پیام
ارسال نظر