رکود صنعت گردشگری در یکسال اخیر و مشکلات سرمایه گذاران و فعالان این صنعت برای همگان روشن و واضح است. این مشکلات نه فقط در ایران بلکه در بخش وسیعی از کشورهای گردشگر پذیر قابل مشاهده است. با این وصف دست روی دست گذاشتن و انفعال در وزارتخانه ای که شان وجودی و ماموریت قانونی آن رسیدگی به این مشکلات است عجیب و جفای نابخشودنی در حق این صنعت و صدها هزار نفری است که اشتغال و ارتزاقشان از این طریق است.
با تاسف فراوان ، این روزها، ادبیات فرار از مسیولیت و توجیه انفعال، هر چند اندک اما در سخن و رفتار بعضی مسئولین دیده می شود. سخنان معاون گردشگری نیز در شرایطی است که نه تنها هیچ برنامه و دستور کار روشنی در جهت کاهش مشکلات نشان نمی دهد بلکه به صورت غیرمستقیم مسئولیت آن را به دیگران حواله می دهد.
یکی از ساده ترین مسئولیتهای ایشان رسیدگی به خسارت دیدگان صنعت گردشگری در جنگ تحمیلی سوم است. برخی از فعالان بخش خصوصی در این جنگ دچار خسارتهایی شده اند و هتل یا امکانات و سرمایه های ایشان هدف بمباران و موشک دشمن قرار گرفته و وزارت گردشگری می تواند با بررسی و ارزیابی آنها، راهکارهای جبران خسارتها را به دولت پیشنهاد دهد.
مراکز تفریحی ، هتلها ، هواپیما و کشتی هایی که در بخش گردشگری فعالیت داشتند و در بمباران جنایتکاران آمریکایی صهیونیستی از بین رفتند. این اموال و سرمایه ها حاصل سالها تلاش شبانه روزی افراد خسارت دیده ای بود که اکنون میان دستگاهها سرگردان مانده اند.
علاوه بر این مسئله که از بدیهی ترین وظایف است، برنامه ریزی به منظور توسعه زیرساختها در شرایط فعالی از دیگر وظایف مورد انتظار از معاونت گردشگری است.
به زودی گردو غبار جنگ فروخواهد نشست و موج گردشگران علاقمند به بازدید از ایران از سراسر جهان درخواست سفر به ایران عزیز خواهند داشت. آن زمان فرصتی برای احداث هتل نیست؛ فرصتی برای آموزش های مهمانداری و ارتقائ کیفی خدمات نیست. اگر امروز تدبیر و پیش بینی نکنیم در آینده نزدیک جز حسرت و از دست رفتن فرصت ها نصیبی نخواهیم برد.
گردشگری ، صنعت بزرگ و قدرتمند است - که یکی از محصولات آن تفریح و سرگرمی برای گردشگران عزیز است- و سهم مدیران و برنامه ریزان تلاش شبانه روزانه ، هوشمندانه، آینده نگرانه و عالمانه است.
ارسال نظر