به گزارش ایران‌پژواک، آیین نکوداشت مهندس علی‌اصغر امیری، بنیان‌گذار هتل‌های زنجیره‌ای اسپیناس، با عنوان «کارآفرین بزرگ و ایران‌دوست» و با هدف پاسداشت جایگاه کارآفرینی، چهارشنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۶:۳۰ در سالن قلم سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد.
در این مراسم، جمعی از چهره‌های شناخته‌شده حوزه‌های فرهنگ، اقتصاد، دانشگاه و مدیریت کشور حضور داشتند و ابعاد مختلف فعالیت‌های حرفه‌ای و کارآفرینانه علی‌اصغر امیری و نقش او در توسعه کسب‌وکار و صنعت هتلداری ایران مورد توجه قرار گرفت.
بر اساس برنامه اعلام‌شده، کیوان ساکت، استاد موسیقی، با اجرای تکنوازی و شاهنامه‌خوانی در این آیین حضور داشت. همچنین سیدمحمد بهشتی، محمدحسین پاپلی‌یزدی، حسین سلاح‌ورزی، اصغر نبیل، ماریو کاندیاس و بهمن‌زاد پورخداداد از جمله استادان و چهره‌هایی بودند که حضور و سخنرانی آنان در این مراسم اعلام شده بود. خانم فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، نیز از جمله حاضران در این آیین بود.
ایران از پا نمی‌نشیند
سعید بیابانکی، شاعر و مجری برنامه، در آغاز با خیرمقدم به مهمانان گفت: به آیین تجلیل از یک کاردان، یک کاربلد، یک کارآفرین و از همه مهم‌تر یک انسان شریف و مهربان، آقای مهندس علی‌اصغر امیری خوش آمدید.
او با اشاره به شرایط دشوار کشور افزود: همین که در این شرایط در حالت محاصره دشمنان، دور هم جمع شدیم و از یک کارآفرین تجلیل می‌کنیم، پیام مهمی را به دنیا مخابره می‌کنیم و آن اینکه ایران از پا نمی‌نشیند و آنچه ایران امروز و فردا را خواهد ساخت، کار و تلاش و امید است.» خانه اندیشمندان و پیوند علوم انسانی با نیازهای جامعه دکتر علی‌اصغر قاسمی، مدیرعامل خانه اندیشمندان علوم انسانی، این آیین را سی‌ودومین نکوداشت این نهاد خواند و گفت: «مفتخر هستیم که این نکوداشت را به نام یک انسان بزرگ و کارآفرین برگزار می‌کنیم و بسیار خوشحالیم که این مراسم فصل نوینی برای تجلیل از انسان‌های بزرگی باشد که گره از مشکلات مردم باز کردند و دل در گرو اعتلا و سرافرازی ایران دارند.
او با اشاره به اهمیت برگزاری چنین مراسمی تصریح کرد: «جامعه و جوان‌ها خیلی نیاز دارند؛ مردم باید ببینند که با همه سختی‌ها و دشواری‌هایی که در کشور وجود دارد، می‌شود کار کرد و باید کار کرد و ایران را ساخت.» قاسمی با تقدیر از استادان و پیشکسوتانی که در برگزاری این آیین همکاری کردند، به‌ویژه از دکتر محمدحسین پاپلی‌یزدی که ایده برگزاری این نکوداشت را مطرح کرد، سپاسگزاری کرد.
خانه اندیشمندان و پیوند علوم انسانی با نیازهای جامعه
مدیرعامل خانه اندیشمندان علوم انسانی درباره سیاست‌های این نهاد گفت: «یکی از رسالت‌های خانه این است که بین علوم انسانی و مشکلات و نیازهای جامعه پیوند برقرار کند؛ علوم انسانی را از برج عاج آکادمیک بیاورد و با مشکلات مردم پیوند بزند.اگر علمی و نظریه‌ای نتواند در زندگی فردی و اجتماعی و ملی ما مفید باشد، شاید در مفید بودنش باید تردید کرد.
او درباره شخصیت مهندس امیری با اشاره به سه ویژگی کلیدی اظهار داشت: من آقای مهندس امیری را با سه شاخص می‌شناسم؛نخست اینکه ایشان «یک انسان بزرگ» است. انسان‌های بزرگ کسانی هستند که اینقدر وسعت وجودی دارند که ارزش‌های به ظاهر متناقض را می‌توانند در درون خود جمع کنند.آقای مهندس امیری در عین اینکه یک انسان موفق در حوزه اقتصادی بوده، در این شرایط سخت، یک شخصیت کاملاً فرهنگی و اجتماعی است. حتی در ساختن هتل نگاه فرهنگی دارد؛ المان‌های فرهنگی و هویت ما در آنجا خودش را نشان می‌دهد.
قاسمی دومین ویژگی را «انسان توسعه و سرمایه‌ساز» بودن دانست و گفت: پولدار شدن در کشور ما بسیار سخت است، اما بالاتر از پولدار بودن، ثروتمند بودن است. آقای مهندس امیری فقط یک شخص پولدار نیست، آدم ثروتمندی است، یعنی اعتبار دارد. و بالاتر از ثروتمند بودن، ایشان انسان توسعه‌یافته است. ایشان برای کشور سرمایه ایجاد کرده، سرمایه انسانی تربیت کرده، سرمایه اجتماعی کشور را بالا برده و حفظ کرده و این بسیار ارزشمند است.
او سومین ویژگی مهندس امیری را «انسان اصیل و الهام‌بخش» عنوان کرد و افزود: «روح فرهنگ ایرانی و فرهنگ اسلامی در ایشان موج می‌زند. در فرهنگ ایرانی داریم پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک و در فرهنگ اسلام داریم نیت خیر، قول صادق و عمل صالح؛ آقای مهندس امیری تجلی این صفات هستند.
قاسمی در پایان سخنان خود با تبرک به آیه‌ای از سوره ابراهیم گفت: خداوند می‌فرماید کلمه طیبه مثل یک درخت طیبه است که ریشه دارد و بارور است و میوه می‌دهد. آقای مهندس امیری اصالت دارد و بارور است و برای جامعه مفید است. ایشان با تدبیر، پایداری و پایمردی خود در برابر مشکلات توانسته است به الگویی برای همه ما، به‌ویژه برای نسل جوان تبدیل شود.
روایت «کیمیاگری» یزدی‌ها؛ از خاک تا جواهر
سیدمحمد بهشتی، از چهره‌های فرهنگی کشور، در سخنان خود با روایت خاطره‌ای از همکاری با یک کارشناس برجسته جهانی حفاظت میراث فرهنگی گفت: در سال‌هایی که در سازمان میراث فرهنگی بودم، یک شخصیت برجسته جهانی با ما همکاری داشت که همسر ایرانی داشت.یک سال برایش مسیری از شیراز، ابرقو، یزد، میبد، اردکان و کاشان تا تهران تعیین کردیم. پس از سفر، از او پرسیدم سفر چطور بود؟ گفت خیلی عالی بود. پرسیدم چرا این‌بار اینقدر محکم می‌گویی؟ گفت دلیل جالبی دارد. او گفت زمانی که ازدواج کردم، متوجه شدم همسرم و خانواده‌اش بسیار مغرورند و برایم عجیب بود چرا ایرانی‌ها اینقدر مغرورند.تا امسال که به یزد، میبد و اردکان رفتم و از بالا شهرها را دیدم، فهمیدم شما حق دارید مغرور باشید؛ چرا که یک مشت خاک را تبدیل به جواهر می‌کنید.
او با اشاره به نسبت این روایت با مهندس امیری گفت: یزد میزان بارندگی‌اش به طور متوسط ۷۵ میلی‌متر در سال است و میزان تبخیر آبش بیشتر از این است؛ یعنی از ابتدا ناتراز بوده و ظاهراً اصلاً نباید بساط زیست کسی آنجا پهن شود، حالا ما فقط بساط زیست نمی‌بینیم، بلکه یک جواهر می‌بینیم.مزیت یزدی‌ها ساختن است، آن هم ساختن از جنس کیمیاگری؛ یعنی از هیچی یک جواهر ساختن. ما سرزمین بی‌قراری هستیم، سرزمینی که همواره در معرض تهدید بوده است. ما ده‌هزار سال سابقه یکجانشینی داریم و ده‌هزار سال در این شرایط حساس کنونی بوده‌ایم.
بهشتی با اشاره به تاریخ یزد و نقش یزدی‌ها در آبادانی مناطق مختلف ایران گفت: در جنگ‌های ایران و روس، بخش قابل توجهی از آذربایجان خالی از سکنه می‌شود و عباس میرزا نامه‌ای برای حاکم یزد می‌فرستد و از او می‌خواهد خاندان‌های معتبر یزدی را به آذربایجان دعوت کند و بگوید هر که به آذربایجان بیاید، زمین و آب مجانی می‌دهم.برای یزدی هیچ چیزی اغواکننده‌تر از زمین و علی‌الخصوص آب نبوده است و آن‌ها می‌روند و آذربایجان را آباد می‌کنند. این ویژگی با جان یزدی عجین شده است؛ یزدی اگر حالش خوب باشد، می‌سازد، هر جا که باشد. البته اگر حالش خراب باشد، ویران می‌کند؛ ممکن است به بهانه ساختن ویران کند. الان در یزد نشانه‌هایی از ویران کردن داریم،به خاطر اینکه دچار اختلال در اهلیت شده‌اند، اما آن یزدی‌هایی که در اهلیت یزدی هستند، همچنان اهل ساختن و اهل کیمیاگری‌اند و جناب آقای امیری مصداق همین موضوع است.
کار، تجسم عشق است
بیابانکی در ادامه برنامه با اشاره به جمله معروفی از جبران خلیل جبران گفت: جبران در کتاب «پیامبر» می‌گوید کار یعنی عشق مجسم؛ چون عشق اساساً پدیده‌ای نامرئی است. کار با عشق آن است که پارچه‌ای را با تار و پود قلب خویش ببافی، بدین امید که معشوق تو آن را بر تن خواهد کرد.کار با عشق آن است که خانه‌ای را با خشت محبت بنا کنی، بدین امید که محبوب تو در آن زندگی خواهد کرد. کار با عشق آن است که دانه‌ای را با لطف و مهربانی بکاری و حاصل آن را با لذت درو کنی، چنان‌که گویی معشوق تو آن را تناول خواهد کرد.کار تجسم عشق است.
او با اشاره به سابقه کار مهندس امیری از نوجوانی و راه‌اندازی کارگاه بافندگی در ۱۶ سالگی، این کلمات را با زندگی او مرتبط دانست.
قنات؛ شاهکار مهندسی ایرانیان
مجری برنامه با دعوت از دکتر محمدحسین پاپلی‌یزدی، نویسنده مجموعه چهارجلدی «شازده حمام»، او را از کسانی خواند که سال‌ها در حوزه قنات کار کرده است و گفت: قنات یکی از پدیده‌های عجیب ایرانیان است؛ انتقال آب از بالادست به پایین‌دست بدون هیچ‌گونه انرژی، بدون برق، بدون باد و بدون گاز، فقط با یک مهندسی ممتاز.این کار در یزد و در مناطق کویری انجام شده و تعدادی از آن‌ها ثبت جهانی شده است. پاپلی‌یزدی که قاضی بازنشسته دیوان عالی کشور و شاعر نیز هست، شعری را در وصف مردمان نیکوکار قرائت کرد که بیابانکی آن را «شامل حال آقای مهندس امیری دانست.
حضور چهره‌های سه قوه و پیشکسوتان
بیابانکی در بخش دیگری از برنامه با اشاره به حاضران در مراسم گفت: از آقای مهندس علی‌اصغر امیری و فرزندانشان متشکرم که قبول کردند. این جلسه را خانه اندیشمندان برگزار کند و از آقای دکتر قاسمی و همکارانشان بسیار تشکر می‌کنم و همچنین از کتابخانه ملی. نمی‌دانم چنین مجلسی داشتیم که برای یک شخص غیردولتی باشد و سخنگوی دولت، سرکار خانم دکتر فاطمه مهاجرانی تشریف بیاورند. همسر محترم جناب آقای مهندس امیری هم تشریف دارند؛ از فرهنگستان ادب آقای دکتر محمدجعفر یاحقی که هم عضو فرهنگستان ایران و هم عضو فرهنگستان تاجیکستان هستند، تشریف دارند. آقای مهندس مهلوجی، آقای مهندس کلانتری، وزرا و معاونین وزرای سابق، عده‌ای از نمایندگان، آقای دکتر نبیل و دیگران حضور دارند. جمعی از قوه قضاییه، قوه مجریه و قوه مقننه در جمع ما هستند.
او با اشاره به مسن‌ترین حاضران گفت: آقای محمد اکبری ۹۵ سال دارند؛ کتاب‌های ایشان را درباره شوش بخوانید. آقای اکبری نمونه آدمی است که عین آقای امیری از ۱۲ سالگی شروع کرده، با فرانسوی‌ها و گریشمن کار کرده، منتهی ایشان رفته در کار فرهنگ و به جایی رسیده که استاد ادبیات فرانسه است و جایزه لژیون دونور فرانسه را از رئیس‌جمهور فرانسه گرفته است. آقای ابریشمی ۸۸ ساله بلند شده و آمده و کتاب هم آورده است. این وسعت کار چه از نظر افقی و چه از نظر عمودی نشان می‌دهد که مردم پاس خدمات کسانی که برایشان کار می‌کنند را می‌دانند.
بیابانکی درباره ویژگی‌های شخصیتی مهندس امیری گفت: واقعیتش این است که من در ایشان همه خصایل اخلاقی که می‌گوییم را می‌بینم؛ آدمی افتاده، تیزهوش، منظم و مرتب، بامعرفت. آقای مهندس امیری افقی که شما را می‌شناسید سراسری است؛ از نظر جغرافیایی، از پرتغال تا مشهد و تبریز، و از نظر عمودی در طول تاریخ، از ۹۵ ساله تا ۱۲ و ۱۳ ساله همه برای این آمده‌اند که ببینند یک شخص چگونه نشان می‌دهد الگوی این است که چگونه می‌شود اول خودش را بسازد و بعد مملکت را بسازیم. چیزی که مهم است، آقای امیری حتی از هتل‌ها مهم‌تر، آدم ساخته است؛ مجموعه‌ای نیروی انسانی خبره، بسیار متعهد و با ادب که در مملکت کم داریم.
بیابانکی با اشاره به فرزندان مهندس امیری و مدیرعامل مجموعه اسپیناس گفت: آرش آقا، محسن آقا، آقای حسام که مدیرعامل تشکیلات هستند و دختر بزرگوارشان، همه در این راه همراه بوده‌اند.
او همچنین از برنامه تهیه «جشن‌نامه» برای مهندس امیری خبر داد و گفت: قرار است جشن‌نامه‌ای برای آقای مهندس علی‌اصغر امیری تهیه شود؛ نه که او نیاز داشته باشد، بلکه ابعاد مختلف این زندگی شکافته می‌شود تا جوان‌های ما انگیزه پیدا کنند و بروند کار پیدا کنند. دوستانی که حاضرند، دست به قلم ببرند و بنویسند؛ آقای قاسمی رئیس خانه اندیشمندان جمع می‌کند و انشاءالله تا خرداد آینده یک کتاب وزین که در حد و شأن ایشان باشد و در عین حال الگو باشد تهیه می‌کنیم.
او در پایان سخنان خود با اشاره به خاطره‌ای از برخورد مهندس امیری گفت: من پیشنهاد کردم این جلسه را برگزار کنیم؛ در یزد آقای امیری وارد سالنی شدند و آقای نبیل و دیگران جلسه را اداره می‌کردند. من رئیس جلسه بودم و گفتم بنشینید، آقای امیری افتخار یزد است؛ گفتم من پدرش را هم می‌شناسم، مادرش را هم می‌شناسم، بیشتر از خودش. حالا هر که دیگری بود این کدورتی در ذهنش پیدا می‌شد، اما آقای امیری بنده را ادب کرد و دو سه ماه بعدش من و زن و بچه‌ام را به هتلش در تهران دعوت کرد. ما دیدیم این آدم هم پول دارد، هم آدم ساخته، هم خودش را ساخته، هم صبور است و هم ما را دارد می‌سازد.
شما تصویرساز ایران هستید
دکتر فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، در این آیین با بیان خاطره‌ای گفت: من فقط آمده بودم اینجا که عرض ادبی بکنم خدمت کسانی که تصویر زیبایی از ایران می‌سازند. سال ۹۷ من معاون وزیر آموزش‌وپرورش بودم و بنا بود المپیاد جهانی زیست‌شناسی در کشور برگزار شود؛ پس از خروج ترامپ از برجام بود و یکی از دغدغه‌های ما این بود که چند نفر می‌آیند و کجا برگزار کنیم که کسانی که از ۷۵ کشور و قریب به ۶۰۰ نفر می‌آیند، تصویر خوبی از ایران پس از خروج از برجام در ذهن‌ها ساخته شود. بلادرنگ کسانی که فضاهای همایشی و به‌خصوص افتتاحیه را می‌شناختند، گفتند هتل اسپیناس پالاس. واقعیتش باید بگویم خدمتتان، افتخاری که این فضا به ایران داد و تصویری که در ذهن مهمانانی که نوجوان بودند ساخت، واقعاً بی‌نظیر بود. لذا شما تصویرسازید، تصویر ایران را می‌سازید. من قرار نبود صحبت کنم، ولی از اینکه فرصت ایجاد شد که بتوانم این تشکر را خدمت شما اعلام کنم، به عنوان یک ایرانی از اینکه شما بنایی ساختید که این بنا به ایرانیان افتخار میزبانی می‌دهد، واقعاً مفتخرم. انشاءالله خانه‌تان آباد که خانه امید ایرانی‌ها را آباد کردید. بلند باشید.
عشق به وطن، تنها دلیل ورود به این مسیر
اصغر نبیل، از پیشگامان تبدیل بناهای تاریخی به فضاهای اقامتی و بنیان‌گذار و مدیر مجموعه مشیرالممالک یزد، در سخنان خود ضمن عرض ادب به حاضران گفت: از برگزارکنندگان این برنامه تشکر می‌کنم که چند دقیقه‌ای وقت دادند که من در مورد شخصیتی صحبت کنم که علاوه بر جایگاهش در موقعیت حرفه‌ای، برای من یک رفیق است. بیش از ۳۰ سال است ایشان را می‌شناسم و صحبت کردن در مورد ایشان خیلی برای من مشکل است، چون می‌خواهم در مورد دوست و رفیقم صحبت کنم.
او با اشاره به تشابهات خود با مهندس امیری گفت: ما تشابه‌هایی هم داریم؛ دوتایی یزدی هستیم، اسم ایشان هم اصغر است، متولد اردیبهشت هم هستیم، هتل‌دار هم هستیم؛ این چهار تشابه را داریم. منتها ایشان کجا و من کجا؛ ایشان افق‌های بلند را طی کرده‌اند.
نبیل با اشاره به اینکه شناخت یک انسان تنها با ساختمان‌هایی که ساخته می‌شود ممکن نیست، گفت: برای اینکه بخواهیم یک انسان را بشناسیم، فقط اینکه چه ساختمان‌هایی ساخته مهم است، ولی مهم‌تر این است که چه طرز فکری پشت این ساخت‌وسازها بوده و آیا این رسم عاشقی را چطور بلد بوده است. ایشان همیشه چیزهایی را که می‌سازد پیش‌بینی می‌کند؛ هنوز نساخته می‌بیند. وقتی به مسیر حرفه‌ای آقای مهندس نگاه می‌کنیم، می‌بینیم ساختمان‌هایی که ساخته مهم است، ولی آن طرز فکری که قبل از ساختن داشته مهم‌تر است. ساخت یک هتل یک پروژه ساختمانی نیست؛ یک تصمیم بلندمدت است، مشکلات فرهنگی و اجتماعی متفاوتی دارد، بازارش چطور است، نیاز مسافر چیست؛ تبدیل یک زمین به یک ساختمان ارزشمند و یک ایده به یک برند، کار ساده‌ای نیست.
او با اشاره به مسیر حرفه‌ای مهندس امیری گفت: مسیر زندگی ایشان از نساجی و بازرگانی و معماری و ساخت‌وساز آغاز شده تا هتل زیبای اسپیناس آستارا، اسپیناس خلیج فارس، اسپیناس پالاس، پروژه زیبای اسپیناس رویال و پروژه اسپیناس یزد. این‌ها همه ساخت چند ساختمان نیست؛ ترکیبی از سرمایه‌گذاری، ریسک‌پذیری و تبدیل یک نگاه به واقعیت است. من می‌دانم آقای امیری بزرگوار علیرغم علاقه‌ای که به یزد دارد، در شهرهای دیگر هم تصمیم جدی دارند که انشاءالله این زنجیره هتل‌هایشان را گسترش بدهند و اسپیناس یزد را راه‌اندازی کنند و همه این‌ها واقعاً عشق و علاقه است.
نبیل افزود: در اقتصاد فرصت‌های مختلفی وجود دارد؛ قطعاً داشتن سرمایه‌گذاری و هوش و ذکاوت می‌تواند بازده سریع‌تر و دردسر کمتری داشته باشد، ولی ایشان قسمت عمده عمر، توان و سرمایه و سال‌های کاری خودشان را آورده‌اند در صنعتی که هم پیچیده است، هم سرمایه‌بر و هم صبر و تعهد بلندمدت می‌خواهد. ایشان مسیر دیگری را انتخاب کردند؛ هوش و ذکا داشتند که مسیری انتخاب کنند که خیلی سریع به سود برسد، ولی وارد صنعت هتلداری شدند که هر روز باید کیفیت حفظ کنند، نیروی انسانی تربیت کنند، رضایت مشتری جذب کنند و اعتباری برای اسم ایجاد کنند. من فکر می‌کنم فقط یک عاشق می‌تواند وارد این مسیر شود؛ عاشق به وطن و عاشق به هم‌وطن.
هتل؛ تابلوی شهر و کشور
نبیل در ادامه سخنان خود با اشاره به اهمیت زیرساخت‌ها و نگرش‌ها در صنعت گردشگری گفت: در کنار ساخت زیرساخت‌ها و روساخت‌ها، اصلاح نگرش‌ها و رفتارها هم لازم است. گردشگر باید جایی شایسته برای اقامتش داشته باشد، بتواند خدمات حرفه‌ای دریافت کند، احساس امنیت، احترام و آرامش داشته باشد و با یک خاطره خوب از این کشور برود. گردشگر خارجی مد نظر ماست؛ بنابراین هتل فقط یک جای خوابیدن نیست، یک تصویر از یک شهر و یک کشور است؛ هتل‌ها تابلوی شهر و کشور ما هستند.
او افزود: من کار آقای امیری بزرگوار را صرفاً یک کار اقتصادی نمی‌بینم؛ علاوه بر ارزش اقتصادی که دارد، واقعاً معنای اجتماعی خیلی بزرگی هم دارد. درست است که ایشان در مسئولیت‌های اجتماعی، کارآفرینی و کمک‌های مستقیم هم فعال است و اطلاع دارم که در بحث مسئولیت اجتماعی، در بحث کرونا و در شکل‌گیری فرامر که نمایندگی محک در استان یزد است، جزو هیئت امنا بوده‌اند و این کارها را انجام داده‌اند، ولی واقعاً یک سرمایه‌گذاری با نگاه بلندمدت و مسئولانه می‌تواند منشأ اجتماعی پایدار و بلندمدتی برای همه مردم باشد. به نظر من ساخت این مجموعه‌های زیبا علاوه بر ارزش اقتصادی که برای گردشگری و برای مردم کشور و یزد داشته، انشاءالله باعث خیر و برکت می‌شود.
نبیل با تأکید بر اینکه ساختمان، هتل را نمی‌سازد؛ تجربه مهمان است که هتل را می‌سازد» گفت: هتل پنج‌ستاره گفتن آقای دکتر پاپلی، نیروی انسانی پنج‌ستاره، وگرنه یک ساختمان گران‌قیمت است که کم و بیش داریم. اینجا می‌خواهم از یک ویژگی آقای مهندس امیری صحبت کنم. وقتی در هر کدام از هتل‌ها با ایشان نیم ساعتی قدم بزنید، یکی از نشانه‌های موفقیت مدیر موفق را می‌بینید؛ کارکنانش آنجا به خاطر پول و وظیفه سر کار نیستند، احساس تعلق دارند به کاری که می‌کنند، افتخار می‌کنند، با دل و علاقه کارشان را انجام می‌دهند و مدیرشان را و مجموعه‌شان را دوست دارند. این‌ها همه از اعتماد و انگیزه‌ای است که مدیر ایجاد کرده و شناخت آدم‌های درست. من فکر می‌کنم یکی از خصوصیات خوب آقای مهندس این است که آدم خوب را انتخاب می‌کند، به آن‌ها اعتماد می‌کند و به آن‌ها میدان می‌دهد که بتوانند هتل‌هایشان را بچرخانند.
او با نگاه از زاویه یزدی بودن به موضوع گفت: ما شهرمان را شهر قنات و قنوت و قناعت گفتند، حالا می‌گویند شهر بادگیرها و شهر قنات‌ها. کارآفرینانی از جمله آقای امیری بزرگوار یاد گرفته‌اند که بادگیر فقط یک عنصر معماری نیست؛ بادگیر یک درس مدیریتی دارد. بادگیرها با باد نمی‌جنگند، شرایط محیط را می‌شناسند و از همان شرایط برای ساختن آسایش استفاده می‌کنند. قنات هم یک سازه مهندسی نیست؛ حاصل صبر و دانش و برنامه‌ریزی و همکاری نسل‌هاست که هیچ‌کس قنات را برای یک نتیجه یک‌شبه نساخته است. در بحث قناعت هم باید بگویم ما درست است که یزدی هستیم و قناعت می‌کنیم، ولی قناعت به معنی کم مصرف کردن نیست؛ درست مصرف کردن و هدفمند مصرف کردن است. ما همه یزدی‌ها نگاه‌های بلند و آرزوی بزرگ داریم، از جمله خدای امیری.
نبیل افزود: به نظر من این دو نماد یزدی دو درس بزرگ برای کارآفرینی دارد؛ اول اینکه شرایط را بشناسیم و از ظرفیت‌ها درست استفاده کنیم، دوم اینکه برای ساختن کارهای بزرگ صبر و نگاه بلندمدت می‌خواهد. برای من بسیار معنادار است که آقای امیری بزرگوار بعد از سرمایه‌گذاری در شهرهای مختلف، آستارا و تهران، آمده در شهر خودش، در زادگاه خودش، دارد یک هتل ایجاد می‌کند که انشاءالله این یک بازگشت به ریشه‌های خودش است و با شناختی که از ظرفیت‌های یزد دارد، برای شکوفایی این شهر زیبا و شهر جهانی تلاش می‌کند. امیدواریم ضمن اینکه این برای یزد ما ظرفیت‌های خوب اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند، مسافرهایی که یزد می‌آیند همیشه از خاطره شهر یزد و بنای تاریخی و انشاءالله اقامتشان خاطره‌ای برایشان باقی بماند.
او در بخش پایانی سخنان خود با نگاه از منظر رفاقت گفت: به عنوان رفیق، من بگویم که ما بیاییم فاصله بگیریم از اصغر آقا، از آقای امیری، از پشت میزشان به عنوان رفیق نگاهشان بکنیم. آقای امیری خودتان می‌دانید، انسان گرم و اهل دل و خوش‌مشرب و شوخ‌طبعی هستند، ولی رفاقت با آقای امیری در اوج رفاقت باید خیلی هم حواستان جمع باشد، چون ایشان خیلی حواس‌جمع در کار و خیلی هم جدی است. برای من خیلی ارزشمند است که آدمی که در کارش بلندپرواز و جدی است، اما گرمای روابط انسانی‌اش را حفظ کرده و صمیمیت را حفظ کرده و این خودش یک موفقیت مهم است. مهم این است که در مسیر رشدی که پیش رفته، چیزهای ارزشمند دیگری که داشت، یعنی رفاقتش، محبتش، اعتمادش و ارتباطش با آدم‌ها را از دست نداده؛ یعنی به قول ما یزدی‌ها خودش را گم نکرده است. ما یزدی‌ها وقتی کسی به جایی می‌رسد می‌گوییم خودش را گم کرده و این ترکیب آقای امیری ترکیب بسیار ارزشمندی است.
نبیل با اشاره به رابطه مهندس امیری با فرزندانش گفت: اشاره کردم به رابطه آقای امیری با آقازاده‌هایش؛ واقعاً لذت می‌برم وقتی این پدر و آقازاده‌هایش با هم می‌نشینند، انگار دو سه تا رفیق با هم نشسته‌اند، می‌گویند و می‌خندند، ضمن اینکه جنبه حمایتی این پدر هست، واقعاً مثل یک رفیق در کنارشان هستند. اگر دوستان دیده باشند، وقتی همسرشان زنگ بزند، بلافاصله گوشی را برمی‌دارند، آن‌قدر عاشقانه و با محبت صحبت می‌کنند، انگار که تازه دختر و پسر جوانی است که تازه به هم رسیده‌اند.
تصویر ایران در قاب میزبانی
دکتر حسین سلاح‌ورزی، فعال اقتصادی، کارآفرین و از چهره‌های شناخته‌شده تشکل‌های بخش خصوصی ایران که در اتاق بازرگانی ایران مسئولیت داشته است، در سخنان خود گفت ،صحبت های خانم مهاجرانی من را به یاد موضوعی انداخت. در سال‌های برجام، به نظرم بیش از ۲۲۰ هیئت تجاری خارجی بلندپایه به ایران آمدند و در رأسشان اغلب مقامات بلندپایه و شرکت‌های بسیار بزرگ و معتبر بین‌المللی بودند. سال‌های بعد وقتی که ما بعضاً به سفرهای خارجی می‌رفتیم و با برخی از این‌ها مواجه می‌شدیم، از اینکه اقامت بسیار خوبی مثلاً در اسپیناس داشتند و خاطره خیلی خوبی برایشان فراهم شده و از کیفیت میزبانی اظهار خوشحالی و رضایت می‌کردند.
سلاح‌ورزی با مقایسه‌ای میان اصغر فرهادی و مهندس امیری گفت: فکر کنم سال ۲۰۱۲ بود که مجله تایم اسم آقای اصغر فرهادی را به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر شخصیت اثرگذار بین‌المللی مطرح کرد. من فکر می‌کنم اهمیت این کار فقط این نبود که ایشان یک جایزه و موفقیتی به خاطر آن فیلم برده بود، بلکه این بود که یک تصویر واقعی از ایران را به دنیا نشان داده بود. اهمیت کار اصغر فرهادی این بود که با سینما، در خلال یک داستان انسانی، تصویری از جامعه واقعی ایران را به دنیا نشان داد. من امروز نمی‌خواهم بین آن جایگاه و کارنامه آقای امیری مقایسه‌ای برقرار کنم، اما واقعاً فکر می‌کنم اگر اصغر فرهادی با آن اثر هنری‌اش روی نگاه دنیا به ایران اثر گذاشت، آقای علی‌اصغر امیری هم کارآفرینی است که با ساختن یک زنجیره ارزش هتلداری در تراز بین‌المللی و آن میزبانی و پذیرایی آبرومندی که از میهمانان انجام می‌دهد، به این تصویر ایران در دنیا کمک کرد. در این دو مسیر یک شباهت هم هست؛ هر دو با کاری که در ایران انجام دادند و ساختند، تصویری از ایران را به بیرون از مرزها بردند که اثرگذار بوده؛ یکی با روایت زندگی واقعی و چهره واقعی ایران و یکی با تجربه میزبانی با کیفیتی که داشتند.
نامساعدترین فضای کسب‌وکار
سلاح‌ورزی با اشاره به شرایط سخت کسب‌وکار در ایران گفت: ما در کشوری زندگی می‌کنیم که در همه این سال‌های بعد از انقلاب با نکاتی در فضای کسب‌وکارمان مواجه بوده‌ایم. همه گزارش‌هایی که توسط دوینگ بیزینس و بانک جهانی و مرکز ملی پایش کسب‌وکار در ایران منتشر شده نشان می‌دهد در همه سال‌ها ما نامساعدترین فضای کسب‌وکار را نه تنها در منطقه، بلکه در بخشی از جهان داشته‌ایم. ما از نظر رتبه‌بندی سهولت فضای کسب‌وکار هیچ‌وقت رتبه بهتر از ۱۲۷ در دنیا نداشته‌ایم. در شاخص ادراک فساد در سال ۲۰۲۵، ما بین ۱۸۲ کشور دنیا رتبه ۵۳ را داشته‌ایم. همین امسال گزارشی که منتشر شده نشان می‌دهد نرخ تشکیل سرمایه در ایران باز هم ۸.۴ درصد کاهش پیدا کرده و به گفته متخصصان، استهلاک از سرمایه‌گذاری پیشی گرفته؛ یعنی عملاً ما روز به روز در ایران عزیز شاهد مستهلک شدن و کهنه شدن و رو به زوال بودن زیرساخت‌ها و تجهیزات هستیم. باز هم گزارشی دیدم که می‌گوید در ایران چیزی حدود ۱۱ هزار مقرره و بیش از ۱۱ هزار ماده قانونی و بیش از ۸۰ مقرره وجود دارد؛ یعنی از این حداقل در این موضوع در دنیا سرآمد و قابل مثال هستیم.
او افزود: این‌ها همه یک معنی دارد و معنیش نشانه‌های جدی از دشواری و سخت بودن ساخت ظرفیت‌هایی است که این اقتصاد برای نوسازی و سرمایه‌گذاری و اشتغال‌زایی و رشد اقتصادی نیاز دارد. در چنین شرایطی، کار هتلداری و میزبانی با توجه به آن سرمایه‌گذاری سنگین و آن بازگشت دیرهنگام سرمایه و شرایطی که مربوط به رونق و ثبات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است، انجام سرمایه‌گذاری به نظرم راحت نیست؛ یعنی صورتی متفاوت از بقیه سرمایه‌گذاری‌ها دارد؛ هم ریسکش، هم بازدهش و هم بازگشت سرمایه‌اش. این کاری است که یک عشق و علاقه خاصی می‌خواهد که من به عنوان کسی که بیش از ۳۴-۳۵ سال در متن فعالیت‌های اقتصادی هستم، کمتر در فعالان اقتصادی دیده‌ام. با توجه به این سوءفضای کسب‌وکار و مقررات و مجوزهایی که طلب می‌شود، بارها و بارها دیدیم که بسیاری وقتی قصد سرمایه‌گذاری داشتند با مانع مواجه شدند یا مسیرشان را کج کردند به کارهای زودبازده و واسطه‌گری، یا سرمایه‌شان را برداشتند از کشور خارج کردند و رفتند. اینکه افرادی هنوز در این کشور پیدا می‌شوند مثل آقای امیری که حاضرند چنین ریسکی را بپذیرند و چنین سرمایه‌گذاری بکنند، قابل احترام و قابل توجه است.
کارآفرین، با سرمایه‌گذار و کارفرما متفاوت است
سلاح‌ورزی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به ابتکار خانه اندیشمندان علوم انسانی گفت: در مورد خود موضوع خانه اندیشمندان هم لازم می‌دانم اشاره‌ای بکنم و از این کار مهم و ارزش‌گذار و متفاوت و به نوعی ابتکار خانه اندیشمندان نگذریم. سال‌ها خانه اندیشمندان معمولاً به دنبال طرح پرسش‌ها و گفتگوهای نظری در مورد فرهنگ و اقتصاد بوده یا مراسم بزرگداشتی برای اساتید و اندیشمندان برگزار کرده، ولی این ابتکار و نوآوری که امروز انجام می‌دهد از این نظر ارزشمند است که گفتگو درباره توسعه را از محدوده نظریه‌ها و سخنرانی‌ها و شعارها آورده به سمت تجربه‌های عینی که یک نمونه‌اش آقای امیری بزرگوار است.
او افزود: آقای امیری به نظر من صرفاً سرمایه‌گذار نیست. یک اشتباه مرسوم در اقتصاد و مدیریت ایران این است که بین مفاهیمی مثل صنعتگر، کارفرما، سرمایه‌گذار و کارآفرین همه را با هم خلط می‌کنند و تفاوتی بینشان قائل نیستند. کارآفرین با سرمایه‌گذار متفاوت است، با کارفرما متفاوت است. کارآفرین کسی است که با پذیرش ریسک و ابهام و سازگاری می‌آید و یک سرمایه‌گذاری را انجام می‌دهد، البته انتفاع هم مد نظرش است. من برای آقای علی‌اصغر امیری بزرگوار آرزوی تداوم فعالیت‌هایش را دارم. کاش دولت، یعنی خانم مهاجرانی حداقل بودند؛ اینکه گفتند خانه اندیشمندان خانه‌به‌دوش و آواره است، کاش در کنار این ردیف‌های بودجه و حاتم‌بخشی‌هایی که برای ایجاد مؤسسات مختلف حفظ و نشر آثار این و آن که آثاری هم وجود ندارد هزینه می‌کنند، حداقل یک ساختمانی هم در اختیار این خانه اندیشمندان می‌گذاشتند که بتوانند کارشان را ادامه بدهند.» او در پایان با اشاره به خاطره‌ای از سعید بیابانکی در شب شعر تاجیکستان، سخنان خود را به پایان برد.
عشق و مهربانی»؛ درس مدیریت از امیری
دکتر ماریو کاندیاس، از چهره‌های باتجربه صنعت بین‌المللی هتل‌ها که سال‌ها تجربه مدیریتی در مجموعه‌های معتبر هتل‌های جهان داشته و نقش مؤثری در ارتقای استانداردهای هتلداری لوکس در ایران ایفا کرده است، در سخنان خود گفت: برای فرصتی که در اختیار بنده قرار دادید سپاسگزارم؛ برای من افتخاری است که در این روز خاص حضور داشته باشم. امروز روز بسیار خاصی برای مؤسس گروه هتل‌هاست. من می‌خواهم از یک جنبه بین‌المللی به این گردهمایی ببخشم و یک تحلیل بین‌المللی ارائه بدهم. سخنرانی خودم را به دو بخش تقسیم کردم؛ یکی هدفمندی و حضور هدفمندانه در مورد حال و گذشته، و دوم هدفمندی میراث جاودانه که همه این‌ها به آینده مرتبط خواهد شد.
او با اشاره به آشنایی‌اش با خانواده امیری گفت: به خاطر دارم که سال‌ها پیش من به این کشور آمدم؛ معرف من جناب آقای پروفسور جعفری بودند که از دوستان خانوادگی خانواده محترم امیری هستند. دنبال فردی می‌گشتند که یک گروه هتل را مالک است و ساخته است و از من پرسیدند چطور این گروه هتل‌هایشان را ساخته‌اند؛ چون برای خودشان سؤال بود که در این شرایط، با این همه چالش اقتصادی، چالش سیاسی و بروکراسی‌های اداری بسیار زیاد، چطور این گروه هتل‌ها را ساخته‌اند. قبل از اینکه من تصمیم بگیرم به این کشور بیایم، چهار بار صحبت کردم و همیشه آقای پروفسور جعفری که رابط این دو نفر بودند، سؤالشان این بود که چطور این اتفاق افتاده. الان به خوبی می‌دانم ایشان چگونه این هتل‌ها را ساخته‌اند و از منظر بین‌المللی هم می‌توانم مواردی را اضافه کنم. آنچه از ایشان یاد گرفتم این است که باید با عشق صحبت کنم؛ اولین لغتی که من از ایشان به فارسی گرفتم عشق و مهربانی بود. در دنیای مدیریت، اهل خلق نتیجه و اهل عمل بودن مهم است، ولی من بدون عشق و بدون مهربانی کار کرده بودم و از زمانی که وارد این کشور شدم، این دو لغت را به خوبی از جناب رئیس بزرگمان آقای امیری فرا گرفتم.
کاندیاس با مقایسه مهندس امیری با بنیان‌گذاران برندهای بزرگ جهانی گفت: جوری که من ایشان را می‌بینم، مثل کنراد هیلتون ایران یا مثل جی‌دبلیو ماریوت به ایشان نگاه می‌کنم. این افراد بیش از ۱۰۰ سال پیش شروعشان شبیه شروع جناب آقای امیری بود؛ پر از تلاش. بعد از صد و اندی سال، دو تا از بزرگ‌ترین و پرشعبه‌ترین برندهای دنیا هستند، هر یک مالک ۶ هزار هتل. آنچه بسیار شبیه جناب امیری است این است که هیچ چیز نمی‌تواند بازدارنده راهشان باشد؛ منتظر فرصت نمی‌شوند که قدر بدهد یا اتفاقی بیفتد، صدای درون دارند و کلام و طوری که این افراد را به سمت پیش رو راه می‌برد، شاید برای ما درکش سخت باشد. این صدای درون است که این افراد را پیش می‌برد و کمک می‌کند امثال جناب آقای امیری در طول زمان چیزهای مختلفی بسازند، به طور متفاوت‌تری تجزیه و تحلیل کنند و ببینند. افراد به این نقطه می‌رسند که ظرفیت نترسیدن و شجاع بودن دارند؛ یک نفر نمی‌ترسد و راهی برای رسیدن به آینده پیدا می‌کند، بقیه فقط مشکلات سر راه را می‌بینند. رقبا شروع می‌کنند و هر قدمی که برمی‌دارند این قدم انگار بزرگ‌تر می‌شود و کاری که انجام خواهد شد از یک شرکت بزرگ‌تر از یک خانه کوچک می‌شود. داستان زندگی جناب آقای امیری همچنان ادامه دارد و این داستان هرگز پایان رشد نیست. روحیه رقابت و بودن یکی از امضاهای شخصیتی جناب آقای امیری بزرگ است.
او با اشاره به ویژگی نوآوری مهندس امیری گفت: یکی دیگر از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصی و شاهکارهایی که ایشان در عمر گرامی خود انجام داده، ایجاد بدعت‌های جدید است؛ تکراری انجام دادن اشکال ندارد، ولی ایشان در حال رشد و نوآوری بوده، تکنیک‌های جدید وارد کرده، کنسرت‌ها و رستوران‌های جدید خلق کرده، ساختمان‌های جدید را بهتر کرده، چهره‌اش را بهبود داده و بازسازی کرده. جایی انجام داده که مبتنی بر افراد باشد؛ برای ایشان تیمش و افرادی که برایشان خدمت می‌کنند حائز اهمیت‌اند.
کاندیاس با اشاره به نقش خانواده در موفقیت مهندس امیری گفت: همان‌طور که می‌دانید پشت هر مرد موفقی یک بانوی موفق و یک همسر موفق است. به افتخار همسر امیری بزرگ ارادت داریم؛ خانواده و همسر ایشان خانواده را جمع نگه می‌دارند و پایداری خانواده هستند و تمام چالش‌ها را پشت صحنه مدیریت می‌کنند. افرادی که دور ایشان هستند باعث شده‌اند که جناب امیری بزرگ بتواند آنچه می‌خواهد بشود. سال گذشته، آن‌قدر افراد و نیروهایی که جناب امیری بزرگ دارند و افراد دور و برش برایشان مهم هستند، خاطرم نیست در ۱۰ سال گذشته ایشان حقوق بچه‌هایشان را تنها معادل افزایش قانونی افزایش داده باشند؛ همواره بیشتر از افزایش حقوق قانونی برای بچه‌هایشان افزایش حقوق در نظر گرفته‌اند، به خاطر اینکه افرادی که برای ایشان کار می‌کنند نه فقط مراقبت از بچه‌هایشان، بلکه فیزیکی هم قابل دید باشد که بچه‌ها نشان دهند چقدر برایشان اهمیت گذاشته‌اند. امکان نداشته در طول ۱۰ سال گذشته حتی یک روز حقوق‌های ایشان از روز آخر ماه به روز فردایش موکول شود؛ تماماً مثل یک آیین مقدس پایبند بودند به پرداخت حقوقشان در روز آخر ماه، حتی بعضاً یک روز جلوتر اگر تعطیلی بوده. جناب امیری بزرگ و فرزندانشان به کارکنانشان پاداش پرداخت می‌کنند؛ پاداش سه‌ماهه و کارانه‌های سه‌ماهه. در طول جنگ و سختی‌هایی که بزرگ‌ترین مشت‌ها را صنعت هتلداری خورده بود، باز ایشان از این کار دریغ نکردند. ایشان همواره قلب مهربانش برای خانواده‌های ما هم بوده؛ همین است که ایشان یکی از قهرمان‌های زندگی من هستند. نزدیک به ۱۱ سال است اینجا خدمت می‌کنم، صرفاً به خاطر شخص ایشان، به خاطر اینکه همیشه به من آموزش می‌دهند. می‌خواستم بگویم این ۱۱ سال، ایشان نه تنها قهرمان زندگی من هستند، بلکه قهرمان زندگی فرزندان من هم هستند و بچه‌های من رابطه بسیار خوبی با جناب امیری بزرگ دارند و با احترام خاصی به ایشان نگاه می‌کنند.
او در پایان با اشاره به «میراث جاودانه‌ای که هر رهبر و هر مؤسسی از خودش به جای می‌گذارد» سخنان خود را با تأکید بر تداوم راه مهندس امیری به پایان برد.
روایت پروفسور جعفری؛ آدم نمی‌شناسه، ولی حقیقت می‌شناسه
در ادامه برنامه، پیام دکتر جعفر جعفری، از دوستان خانوادگی و از چهره‌های دانشگاهی، به‌صورت تلفنی برای حاضران پخش شد. او با اشاره به اینکه ما سعدی را هیچ‌وقت ندیدیم، حافظ را ندیدیم، ولی کارشان را که می‌بینیم متوجه می‌شویم چه شخصیتی بودند»، درباره مهندس امیری گفت: «شخصیت ایرانی‌شان را به خوبی درک می‌کنم و اثری که به جا دارند، مثل هتل اسپیناس نمایش‌دهنده این هویت است که می‌خواهند ارائه کنند. داستان جناب آقای امیری داستان نوجوانی است که از ۱۲ سالگی به جای بازی‌های مرسوم زمانه در دل کار زانو زد و مشاغل مختلف را تجربه کرد؛ یعنی ریشه دواندن در حقیقت کار.
او با اشاره به سابقه آشنایی‌اش با مهندس امیری گفت: ۱۴ ساله بود که کارگر می‌خواستیم؛ بسیار جوان، امین، خوش‌برخورد و با صلابت مشغول کار شد. دیدم خیلی از خودش هنرهای خوب به خرج داد، چون بچه مبتکری بود و سلامت خوبی داشت. من اختیار دادم دست ایشان؛ شاید پنج شش سال کار کرد، بعد گفت خودم می‌خواهم بروم کارگاه باز کنم. رفت برای خودش کارگاه باز کرد. گفتم تو ترقی‌ات خیلی بالاتر از این حرف‌هاست، آینده‌ات خیلی خوب است. فکر کنم حدود ۳۵ سال پیش بود که آمد پیشم و گفت رفتم آستارا، جایی را دیدم، منطقه‌ای با طبیعت زیبا و تصمیم گرفتم آنجا هتل بسازم. برای من عجیب بود؛ گفتم آخه آستارا کجا، یزد کجا، تهران کجا! بعد که تکمیل شد رفتم آنجا دیدم و واقعاً لذت بردم از آن افق دیدش؛ هتل پشت هتل، یک دریاچه بسیار زیبا و دریاچه متصل به یک جنگل بسیار خوب.
جعفری درباره نام اسپیناس گفت: واژه اسپیناس را آقای امیری از سلسله کوه‌هایی که مشرف به هتل و دریاچه است اقتباس کرد؛ اسم آن کوه‌ها اسپیناس است و این را به عنوان برند خودش انتخاب کرد. بعد در تهران، اسپیناس خلیج فارس و اسپیناس پالاس ساخته شد. می‌دانیم که قبل از انقلاب شرکت‌های بزرگ هتلداری هتل‌هایی در ایران ساختند و یک مدت طولانی هتل‌سازی به این شیوه متوقف شد؛ بعد از پیروزی انقلاب اسلامی کسی نیامد در ایران اقدام به ساخت هتل پنج‌ستاره کند و این یک جسارت و شجاعت می‌خواهد. در این راستا واقعاً جناب آقای مهندس امیری عزیز را می‌شود گفت اولین بنیان‌گذار صنعت و اولین هتل پنج‌ستاره تهران را در بلوار کشاورز بنا نهاد. مدلی که ایشان طراحی کرد، ترکیبی است از مهمان‌نوازی ایرانی و هتلداری مدرن. هتل‌هایی که برپا شده همه در یک سطح بین‌المللی طراحی، اجرا و امروز مدیریت می‌شود و کامنت‌های مثبتی که درباره هتل اسپیناس وجود دارد، گواه این مدعاست.
او با اشاره به ریسک‌پذیری مهندس امیری گفت: آقای امیری آدم با جرئت و شهامتی است. معمولاً سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف جایی انجام می‌گیرد که شرایط سرمایه‌گذاری فراهم باشد، اما آقای امیری در شرایطی در ایران در بخش هتلداری سرمایه‌گذاری کردند که اصولاً گردشگری به ضعیف‌ترین حد خودش رسیده بود. آقای امیری کار مهمی که انجام داد، ترس خیلی از سرمایه‌گذاران بخش خصوصی ما را مرتفع کرد و خیلی از مدیران ارشد کشور به توانایی ایشون اعتماد کردند و زمینه را برایشان فراهم کردند که این طرح‌ها را بسازند.
جعفری با اشاره به تبلیغات مسموم علیه ایران گفت: یکی از مشکلاتی که در صنعت گردشگری ایران داریم، بحث تبلیغات مسموم و رسانه‌های معاند است که باعث شده با کاهش گردشگران خارجی روبه‌رو شویم؛ جوری جا انداخته‌اند که انگار ما هیچی نداریم و همه چیزمان ضعیف است. وقتی وارد ایران می‌شوند و بخش‌های خصوصی و کارخانه‌های بزرگ و موفق را می‌بینند، باعث افتخار ماست و دید دیگری نسبت به ایران پیدا می‌کنند. مسئولینی که از کشورهای مختلف وارد کشور می‌شوند و مستقیماً در هتل اسپیناس اقامت می‌گزینند، نشان می‌دهد این مرکز گردشگری خودش اعتبار ویژه‌ای برای کشور دارد. این هتل می‌تواند به بحث مهمان‌نوازی ایران کمک کند، یک خاطره بسازد و همه خاطره‌ها تبدیل به یک روایت شوند و انصافاً آقای مهندس امیری در گروه هتل‌ها به خوبی این کار را انجام دادند و کمک بسیار زیادی به ری‌برندینگ شهری ما انجام داده‌اند. نگاه او به صنعت هتلداری صرفاً ساخت یک ساختمان نیست؛ یک اثر هنری برای آبروی کشور است.
او با اشاره به نقش گردشگری در گفت‌وگوی فرهنگی گفت: گردشگری که گفت‌وشنود فرهنگی است و وقتی کسی به ایران می‌آید، ایران میزبان آن شخص می‌شود؛ اینجاست که ملت‌ها با هم روبه‌رو می‌شوند و گفتگو دارند و مرزهایی که به وجود آمده ناپدید می‌شود. اول توریست‌ها و سرمایه‌گذاران خارجی در لباس گردشگر می‌آیند، می‌بینند اینجا امنیت دارند که بعد سرمایه‌شان را وارد این کشور کنند. وقتی می‌آیند و می‌بینند افرادی در کشور هستند که از بخش خصوصی آمده‌اند و این امکانات اقامتی و پذیرایی را در حد استانداردهای جهانی فراهم کرده‌اند، این شکل می‌گیرد و در کشور خودشان می‌گویند آنچه من رفتم اصلاً ۱۰۰ درصد با آنچه شما تبلیغ کردید متفاوت است؛ چون خیلی از توریست‌ها به خاطر ایران‌هراسی نمی‌دانند که در ایران ما این امکانات هتلی را هم داریم.
جعفری افزود: آقای امیری به هتل خیلی فراتر از یک اقامت شبانه نگاه کردند. یک هفته پشت سر هم بخواهید به هتل اسپیناس بروید، روزی نیست که از سالن‌های آنجا استفاده نشود؛ گاهی در لابی‌ها ایونت‌ها و برنامه‌های مفصلی برگزار می‌کنند. هر بار که به هتل اسپیناس سعادت آباد می‌رفتم، یک روح از تفکر و یک روح از هنر در گوشه گوشه این هتل بود که گاهی احساس موزه به من دست می‌داد؛ اینقدر نسبت به مسئله زیبایی که در نهایت به هنر و کمال و تعالی اندیشه یک متولی می‌رسد، این هتل ساخته شده است. نگاه اول گردشگری این است که لوکیشنی برای اقامت است، ولی وقتی نگاه می‌کنیم، فراتر از اقامت است؛ یک لوکیشن برای تعامل فرهنگی است. وقتی وارد این هتل‌ها می‌شوی، می‌بینی عملاً خودش یک گالری است؛ تابلوهایی که روی این دیوارهاست، وقتی وارد اتاق‌ها می‌شویم همه فرش‌ها فرش دستی است، در حالی که می‌توانست فرش ماشینی هم کار کند، ولی وقتی یک گردشگرخارجی می‌آید این فرش را می‌بیند، عملاً با فرش آشنا می‌شود؛ فرش ایران نماینده تمام و کمال فرهنگ و هنر است. هتل‌ها در هر کشوری شناسنامه فرهنگی و میزبانی گردشگران و مهمان‌ها هستند و در این مقوله آقای امیری سنگ تمام گذاشته و توانسته آبروی این مملکت را با احداث این هتل‌ها حفظ کند؛ هر کسی می‌رود آنجا از خدمات اقامتی و پذیرایی نهایت رضایت را دارد و بهترین کیفیت را می‌بیند. من موظف هستم من و امثال من سپاسگزار باشیم.
او با اشاره به سه مؤلفه موفقیت مهندس امیری گفت: آقای امیری سه مؤلفه را خیلی خوب به هم ربط داده؛ یک، ظرفیت‌های گردشگری را خیلی خوب می‌شناسد؛ دوم، نیازهای بازار و مارکت را؛ سوم، استانداردهای بین‌المللی صنعت هتلداری را خیلی خوب می‌داند و خیلی هنرمندانه و دقیق توانسته این سه ضلع مثلث را به هم پیوند بزند که نتیجه‌اش شده این هتل‌های اسپیناس که همه ما حداقل یکی‌شان را رفتیم و دیدیم که چقدر حرفه‌ای و دقیق کار می‌کنند. ایشان انصافاً به خوبی بحث تربیت نیروهای متخصص را جدی گرفت و در این راستا موفق بود و خیلی از عزیزان را آموزش داد، به طوری که الان خیلی از دوستانی که در هتل‌های اسپیناس پالاس آموزش دیده‌اند، در سایر هتل‌ها از وجودشان استفاده می‌شود.
جعفری با اشاره به جمع کردن ارزش‌های به ظاهر متناقض در مهندس امیری گفت: ایشان یک انسان بزرگ است؛ آدم‌های بزرگ کسانی هستند که می‌توانند ارزش‌هایی که در ظاهر پارادوکسیکال و متناقض‌اند را در خودشان جمع کنند. به عنوان مثال کار اقتصادی یعنی سودآوری و دنبال منفعت بودن، اما ایشان توانستند این ارزش‌های به ظاهر متضاد، یعنی اولویت‌های اقتصادی را با ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه پیوند بزنند؛ این هم‌افزایی برای هر کسی ممکن است اتفاق نیفتد. ایشان از کودکی هر کاری کردند با ریسک بالا و چون نیتش بوده که حتماً موفق می‌شوم، بررسی می‌کردند و به نتیجه می‌رسیدند. اوج ریسک‌پذیری ایشان در بحران‌های غیرعادی است؛ در روزهایی که سایه سنگین جنگ و موشک‌باران بر سر کشور بود، پروژه‌ها همه تعطیل شده بودند، اما او با شجاعت ایستاد و کارگاه حتی یک روز خاموش نشد و تمام پیمانکاران مشغول کار بودند. ما همیشه در کشورمان بحران داشتیم، هیچ‌وقت شرایط برای یک کارآفرین عادی نبوده، ولی این باعث نمی‌شد ایشان ناراحت شوند یا روحیه‌شان خراب شود؛ همیشه راهکار برای هر موضوعی داشتند و می‌گفتند هیچ سؤالی نیست که بی‌پاسخ باشد و هیچ مشکلی نیست که جوابی نداشته باشد. آقای امیری همیشه در کارش «نشد» ندارد؛ کار باید انجام بشه، به نحو احسن، در چهارچوب خودش و با استانداردهای درجه‌یک.
او افزود: امیری کار متفاوت و کار خاص دوست دارد؛ کاری که شخصیت ما را نشان می‌دهد. او یاد گرفت چطور مثل یک بلدوزر از روی موانع رد شود و رکورد بزند. او معنی واقعی اراده، رهبری بر قلب‌ها و سرعت در اجرا را جابه‌جا کرد. مهندس امیری یک آکادمیسین نیست و کرسی دانشگاه ندارد، اما کاری که کرده می‌تواند دستمایه ارزشمندی برای تولید فکر و اندیشه باشد و حتی در بلندمدت یک مکتب مدیریتی و یک مکتب فکری باشد؛ اینکه آدم در شرایط سخت مقاومت کند، پای وطنش بایستد و برای کشورش خدمت کند. قطعاً این می‌تواند الگویی برای جوانان ما باشد.
جعفری با اشاره به پروژه هتل اسپیناس ولنجک گفت: ما در این پروژه مسئول شناسایی زمین و گودبرداری بودیم؛ بعد مشخص شد مطالعاتی هم راجع به گسل باید انجام شود که آیا ساختمان روی گسل هست یا نه و آیا اصلاً این ساختمان مجاز است ساخته شود یا نه. ایشان گفتند من بسازبفروش نیستم، من می‌خواهم چیزی بسازم که بماند؛ یعنی اگر زلزله آمد، هتل من خراب نشود. یک اصطلاحی دارد که زیاد به کار می‌برد: می‌گوید گذشتگان آمدند و یک سری آثار از خودشان به جای گذاشتند و ما هم باید یک سری آثار از خودمان به جای بگذاریم. کارآفرین زیاد داریم، ولی یکی از آدم‌هایی که واقعاً توانسته این را به اسلام پیوند بزند و با حوزه فرهنگ و مسئولیت اجتماعی خودش را فراتر از آن چیزی که هست بدهد، آقای امیری است.
او با اشاره به انگیزه‌های ماندگار گفت: هر چقدر به سمت منزلت بروید هیچ تضمینی وجود ندارد که منزلت شما حفظ شود؛ هر چقدر به سمت ثروت بروید هیچ تضمینی نیست که کسی ثروتمندتر از شما در کنارتان قرار بگیرد. این امور همه مشروط‌اند و نمی‌توانند انگیزه‌هایی با خلوص بالا باشند و بعد از مدتی به اراده آسیب می‌زنند و انسان به سکون می‌رسد. بعضی از انگیزه‌ها غیرمشروط‌اند؛ مثل ایران‌دوستی، مثل عشق به میهن و مثل کارآفرینی. این‌ها معطوف به هیچ چیزی نیستند جز درون انسان. امثال آقای امیری، آنچه من از نزدیک مشاهده کردم، انگیزه‌شان معطوف شده به اموری مثل وطن و تقدسی که نسبت به سرزمین مادری‌شان دارند و این انگیزه استطاعت و توانایی دارد که استمرار پیدا کند. آقای امیری از بچگی کار کرده، به فکر کار بوده و به خیلی جاها رسیده؛ تا کجا و تا کی؟ یک موقع ازش پرسیدم، گفتند تفریح مرد کاره، شخصیت یک مرد شغلشه. من در کارم بالا و پایین زیاد شدم، ولی هیچ‌موقع خسته نمی‌شوم. آقای امیری برای شخص من حکم و مصداق عینی عشق است؛ عشق به کار، عشق به زندگی، عشق به خانواده، عشق به مردم و کشورش. مثالی در فلسفه هست به اسم آذرخش؛ می‌گوید آذرخش حضورش در هستی با درخشیدن است و به نظر می‌آید انسان‌های موفق کسانی هستند که کردارشان است که به آن سوژه شخصیت تبدیل می‌شود. امثال آقای امیری به جای اینکه در باب وطن‌دوستی صحبت کنند و خودشان را در پس آن معرفی کنند، با انجام دادن امور و اهداف خودشان را نشان می‌دهند.
جعفری با اشاره به خاطره‌ای از ۱۲-۱۳ سال پیش گفت: من از اصفهان آمدم تهران با یک همکار اصفهانی و آمدیم در لابی هتل اسپیناس؛ ایشان گفت غرور ایرانی به من دست داده. این چیزی است که آقای مهندس امیری به وجود آورده؛ آمیخته‌ای از فرهنگ ایرانی، معماری ایرانی در استاندارد بین‌المللی. خیلی از مقامات کشورهای دیگر علناً از ایشان درخواست می‌کنند که بیایند سرمایه‌گذاری کنند، ولی ایشان همیشه آخر قضیه را می‌بینند و به خود ما می‌گویند من اگر سرمایه‌گذاری در کشورهای دیگر بکنم، در روز افتتاحیه همیشه فکر می‌کنم کاش این سرمایه‌گذاری و کاری که انجام دادم را در کشور خودم انجام می‌دادم، برای مردم خودم انجام می‌دادم. این علاقه، این توان و این روحیه میهن‌پرستی ایشان که می‌خواهد خدمت کند به کشور را باید ارج گذاشت و تسهیل کرد برای اینکه خدمات ایشون بتواند بیشتر و گسترده‌تر در خدمت کشور و مردم قرار بگیرد. ایشون شبیه توی امدادی دوست دارد که همه افرادی که در این لوپ استادیوم در میدان با سرعت بالا هستند بتوانند آن چیزی که دستشان است به نسل بعدی بسپارند. از تجربه آقای امیری باید برای تربیت نیروهای انسانی استفاده کرد که در آینده بتوانند امیری‌های زیادی تربیت کنند و به بازار کار ارائه بدهند.
او با اشاره به خاطره‌ای از روزهای جنگ گفت: اوایل سال گذشته بود، اسفند و فروردین ماه، در این فضا بودیم. رفتم و با ناراحتی گفتم آقای امیری متأسفانه چند جای شهر زده شده، خراب شده. گفت کجا؟ گفتم مثلاً یکی از ورزشگاه‌ها، آزادی، انگار بمباران شدیدی شده. گفت نادر جان نگران نباش، زیباترش رو می‌سازیم. من اگر بخواهم یک ویژگی آقای امیری را نام ببرم که در آن بسیار متفاوت‌اند، می‌توانم بگویم امیدواری ایشان. امام رضا علیه‌السلام فرمود ای انسان چهار چیز را در خود نگاه دار تا به رستگاری برسی: لبخند، ایمان، امید و ادب. وقتی به شخصیت آقای امیری نگاه می‌کنید، می‌بینید همین چهار تا درش هست؛ یک ایمان خاص و قلبش با خدای خودش، لبخندش را دائم دارد، ادبش را دارد، امیدش را هم دارد و دارد کار می‌کند.
همسرم همواره روی پای خود ایستاد و به خود تکیه کرد. به او افتخار می‌کنم
همسر مهندس امیری در بخشی از این آیین گفت: برای من خیلی مهم است که همسرم همواره روی پای خودش ایستاد؛ واقعاً بهش افتخار می‌کنم که حاشیه ندارد، در این فضای بزرگ جامعه ما ایشان اصلاً هیچ حاشیه‌ای ندارد و واقعاً بهش افتخار می‌کنم. چیزی که او را یگانه می‌سازد صفای باطن و منش انسانی‌اش است؛ برای همین است که آدم‌ها دورش جمع می‌شوند و این جاذبه نه فقط به خاطر جایگاهش، بلکه به خاطر منش و مرامش است.
بهترین خودتان باشید
فرزندان مهندس امیری نیز در سخنانی کوتاه از پدرشان قدردانی کردند. یکی از فرزندان گفت: آقای مهندس امیری یک انسان خودساخته، شجاع، مقاوم و توسعه‌یافته است که توانسته مسیر را هموار کند برای توسعه‌یافتگی کشور در حد خودش. جناب آقای امیری کسی بوده که نه یک‌شبه به اوج رسیده و نه با یک گام، بلکه هزاران پله تا رسیده به این بام. آنچه من را در تبریک به آقای امیری قوت می‌بخشد، در کنار ارزش‌آفرینی خودش، فرزندان ایشان است. امیری دوست داشت به ما یاد بدهد که بهترین خودتان باشید؛ من دوست ندارم مثل کسی باشم، دوست دارم همین موجودیتی که داریم روز به روز روش کار کنیم و تأثیرگذارتر بشیم و از همه مهم‌تر جوری کار کنیم که آیندگان به ما ببالند. هر کاری هم که انجام می‌دادند، چه کار کوچک چه بزرگ، همیشه به ما می‌گفتند باید با عشق انجام بدهید. ایشان با پرسنل صحبت می‌کند، به کسانی که در هتل کار می‌کنند، می‌گوید من نمی‌خواهم شما فقط غذا بپزید، با عشق غذا بپزید
یکی دیگر از فرزندان گفت: صحبت کردن از پدرم یک‌کم سخته، چون ایشان خیلی آدم بزرگی هستند، کارآفرین‌اند و اصولاً آدمی هستند که با اینکه خیلی مشکلاتی پشت این موفقیتش بوده و خیلی سختی‌های پشت سر گذاشته، نخواستم بازگو بکنم، ولی ما شاهدش بودیم که خیلی سختی کشیدند، تلاش‌های واقعاً خیلی زیادی انجام دادند و واقعاً برای من جای تقدیر و تشکر از این مرد بزرگ است. ایشان یک انسان بزرگ است، من ندیدم مثل ایشون. من همیشه مدیون پدر هستم، به خاطر اینکه چنین فرصتی را در اختیار خود بنده گذاشتند که تحصیل کنم. به خودم می‌بالم که چنین پدری دارم که هم معلم من بود، هم کنار من بود و هم زندگی‌ام را با پدرم ساختم.» او شعری از مولانا را خواند: «در مرد رهی میان خون باید رفت / از پای فتاده سرنگون باید رفت / تو پای به راه درنه و هیچ مپرس / خود را بگویدت که چون باید رفت.
سخنان مهندس امیری؛ «از همین لحظه شروع کنید»
مهندس علی‌اصغر امیری در بخش پایانی این آیین، ضمن عذرخواهی و تشکر از حاضران برای وقت گران‌بهایشان، سخنان خود را با تمرکز بر جوانان آغاز کرد و گفت: به نظر من باید وقتم را بذارم برای جوان‌ها که بگویم من چگونه کار کردم و اگر می‌خواهید موفق باشید کارتان را چگونه آغاز کنید.
او با اشاره به محدودیت زمان گفت: من از ابتدای کارم فکر می‌کردم اگر یک نفر کار کنم، حتی ۲۰ ساعت در شبانه‌روز کار کنم، شاید به آنجایی که می‌خواهم نرسم؛ پس زمان کم است و برای جبرانش باید اول خودم کاردان می‌شدم، بعد عده‌ای را دعوت می‌کردم به همکاری، تا به جای یک بیست‌وچند ساعت، چند تا بیست‌وچند ساعت بشه و راندمان کار برود بالا. ولی چیزی که آدم را متمایز می‌کند، به نظر من عزت نفس داشتن است.
امیری با اشاره به تجربه‌اش در سن پایین گفت: من ۱۶ سالم بود و کسی که با من کار می‌کرد فکر کنم ۱۴ سالش بود. آموزش می‌دادم بهش و این شکل آموزش دادن در ذهن من جاودان شده. دوستان اگر کاری را انجام می‌دهید و سیستمی دارید، باید اجازه بدید اطرافیانتان رشد کنند و کار یاد بگیرند؛ اگر یاد نگیرند دو حالت دارد: یا خودتان می‌بینید راندمان ندارند و حذفشان می‌کنید، یا خودشان می‌بینند ارتقا پیدا می‌کنند و شما را ترک می‌کنند. پس آدم باید با کسی کار کند که پروبال بدهد، آموزش بدهد و اجازه بدهد آن روندی را که خودش می‌خواهد طی کند، اون هم طی کند.
او درباره فروش و ارائه خدمات گفت: وقتی کار را تولید کردید یا هتل را ایجاد کردید و می‌خواهید خدمات بفروشید، این فروش مرحله دیگری است. در فروش وقتی می‌توانید موفق باشید که به کسانی که مسئول فروش هستند بگویید اول کاری کنید که خریدار مطمئن شود پولی که می‌دهد در مقابلش خدمات یا کالا می‌گیرد؛ این اطمینان را که پیدا کرد، اجازه بدهید فکر کند، فرصت بدهید، تصمیم می‌گیرد. اگر کالایی را می‌گذارید و هی تعریف و تمجید می‌کنید، معلوم است که کالا اشکالی دارد؛ اگر خدماتی را که می‌خواهید بدهید به اندازه پولی که می‌گیرید نمی‌ارزد، می‌خواهید با زبان پرزنتش کنید. پس اگر کار حقیقت دارد، اجازه بدهید تصمیم بگیرد.
امیری با تأکید بر مدیریت زمان گفت: برای هر کاری وقت به اندازه کافی نداریم، پس باید تلاش کنید. من خودم وقتی در سن کم کار می‌کردم، با ثانیه کار می‌کردم، چون می‌دانستم هر ثانیه‌ای که از دست بدهم، ثانیه‌ها پشت سر هم می‌گذارند و من به آن راندمانی که می‌خواهم نمی‌رسم. اگر کاری را می‌توانید در دو روز انجام دهید و بگویید یک هفته می‌شود، فقط این فرق را می‌کند که کیفیتش پایین می‌آید و کار کش پیدا می‌کند؛ هر دقیقه به خودتان می‌گویید من که تا پنجشنبه وقت دارم، این فرصت‌سوزی است. اگر می‌خواهید پیشرفت کنید، باید کاری کنید که اگر ۲۰ سال عمر کردید، اندازه ۴۰ سال کار کرده باشید و راندمان داشته باشید.
او درباره توانمندسازی سازمان گفت: برای اینکه شرکت و سازمان خودمان را قوی و توانمند کنیم، چند نکته مهم است؛ اینکه اجازه بدهیم کسانی که با ما کار می‌کنند اظهار نظر کنند، همان‌طور که برای بچه‌هایمان باید اجازه بدهیم اظهار نظر کنند و شاید بیشتر از ما بفهمند. پروبال بدهیم و وقتی به ایشان باور کردیم، آن‌ها هم تلاش می‌کنند نسبت به باوری که ما داریم کار را بهتر انجام دهند. غیر از این، باید تفویض اختیار کنیم. اگر قرار باشد با آن درک و فهمی که دارید، نیروهایی که استخدام می‌کنید پایین‌تر از خودتان باشند، مطمئن باشید یک سری کوتوله دور خودتان جمع می‌کنید، ولی اگر بلندقامت به معنای شعور و کمال اطراف خودتان جمع کنید، روز به روز شما رشد می‌کنید، شرکتتان رشد می‌کند و آن‌ها هم رشد می‌کنند؛ نه شما را ترک می‌کنند و نه شما آن‌ها را حذف می‌کنید، چون از شما خیلی دیده‌اند و کار یاد گرفته‌اند.
امیری با انتقاد از برخی رویه‌های مدیریتی کشور گفت: یکی از مشکلات کشور ما این است که بعضی مسئولین سعی می‌کنند کسانی را بیاورند که ایراد کار خودشان را نتواند بگیرد؛ مشکلات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ما از همین‌جاست. اگر هر کسی که مدیرکل می‌شود، یکی را بیاورد که از خودش بیشتر بفهمد، هم سطح دانش خودش بالاتر می‌رود، هم کسانی که به کار می‌گیرد. باید سخاوتمندانه کنار جوان‌ها باشیم، بهشان آموزش بدهیم.
او با توصیه به پرهیز از منفی‌بینی گفت: باید آدم دست بردارد از منفی بودن. بعضی‌ها از زمین و زمان ناراحتند؛ الان می‌آیند می‌گویند ترافیک، فردا می‌گویند هوا بده، پس‌فردا می‌گویند کاش بارون نمی آمد. هر اتفاقی که بیفتد این‌ها منفی است؛ مثل ماشینی که عمر خودش را تلف می‌کند، همین‌طور تولید منفی می‌کند و انرژی خودش را از بین می‌برد. ما باید نسبت به اتفاقاتی که می‌افتد مدبرانه برخورد کنیم. امکان دارد مسائلی را که می‌توانید در چند لحظه حل کنید، برعکس چند ساعت وقت بگذارید برای اینکه ذهن خودتان را تخریب کنید؛ تخریب کردن ذهن خودت، دشمنی در حق خودت است. هیچ‌کس نمی‌تواند شما را قربانی کند مگر اینکه ذهن منفی خودتان شما را قربانی کند. بیایید خوش‌بین باشیم به کاری که می‌کنیم و عملکردی که داریم؛ هوشمندانه خوش‌بین باشیم. آن وقت می‌توانیم فکر و ذکری را که در رابطه با مسائل منفی می‌بینیم، صرف مسائلی بکنیم که نیاز داریم برای پیشرفت و بردن جامعه به سمت جلو.
امیری درباره خوب بودن و پیش‌داوری گفت: من همیشه سعی می‌کردم آدم خوبی باشم، نه برای تظاهر، برای خودم. اگر برای خودم آدم خوبی باشم، هیچ‌موقع دنبال این نیستم که دیده بشم؛ برای دیده شدن اصلاً آدم خوب نمی‌آید. آدم خوب باید برای خودش آدم خوبی باشد؛ اگر برای خودت خوب باشی، برای جامعه‌ات خوب هستی و خوب دیده می‌شوی. برای اینکه خوب دیده بشویم، باید از پیش‌داوری دست برداریم؛ ما راجع به کسی چیزی نمی‌دانیم، شاید یه چیزی بدانیم که آخرش شیرینه، مثل فیلم‌هایی که دیدیم که نصفش یا ۶۰-۸۰ درصدش خیلی بده، آخرش چقدر خوب شد. وقتی پیش‌داوری می‌کنی، یعنی درباره اتفاقاتی که نیفتاده داری داوری می‌کنی؛ این شما را منزوی می‌کند. خواهشاً وقتتان را حیف نکنید، برای خودتان بگذارید. اول که می‌خواهی خوب باشی، برای این باش که خوب باشی، نه اینکه خودت را به خوبی پرزنت کنی و دیده بشی؛ خیر و خوبیت را دیگران هم می‌بینند و درست قضاوت می‌کنند. اصلاً به ما چه مربوط که دیگران قضاوت کنند؛ هر کسی از رفتار خودش هم خودش را قضاوت می‌کند و هم نتیجه‌اش را می‌بیند. مهم رضایت درونی است که ما داریم.
او با اشاره به اهمیت انتقادپذیری گفت: یکی از مسائلی که باید در شرکت، اطرافیان، جامعه و خانواده مهم بدانیم این است که اجازه بدهیم دیگران از ما انتقاد کنند. اگر اجازه ندهم، کسی نمی‌تواند راهکاری به من بدهد یا انتقادی بکند و من همان‌جور می‌مانم. من که دوباره نمی‌روم دانشگاه؛ محیط من همان است، امکان دارد یک دور من داشته باشم، یک تذکر بدهم، شاید دور من متوجه نشود، ولی حرفی که یک مهمان زده انتقال بدهد به من؛ همان موقع سطح فکری من را می‌برد بالا، سطح خدمات من را بالا می‌برد و ارتقا می‌دهد. پس اجازه بدهیم دیگران انتقاد کنند یا آن چیزی را که می‌بینند و می‌فهمند صراحتاً به ما بگویند. وقتی صراحتاً به ما بگویند، مطمئن باشید در زندگی روزمره ما تأثیر خودش را می‌گذارد. وقتی دیگران گوشزد می‌کنند، به ما یاد می‌دهند که می‌بینند ما درون خودمان را ساختیم، بدون ریا و روستایی؛ جرئت می‌کنند حرفشان را بزنند و ما را تغییر می‌دهند. انسان تغییرپذیر است، به شرطی که اول روی خودمان کار کرده باشیم.
امیری درباره وفای به عهد و امانت‌داری گفت: در قول و حرفی که می‌زنید و زمانی که می‌گویید، همه‌اش برای مردم ارزش دارد. اگر قولی می‌دهید، وعده‌ای می‌کنید، رفتاری و تعهدی که برای خودتان ایجاد می‌کنید، سر تعهدتان باقی بمانید. قدیم‌ها می‌گفتند کسی که واقعاً با صداقت و درستکار است و امین مردم است، شریک ثروت دیگران است؛ این یک واقعیت است. اگر می‌خواهید ثروتمند باشید، باید جامعه شما را تأیید کند؛ ثروت دیگران مال شماست وقتی یکی از چیزهایی که اسم نمی‌برم، در شهری موفق است، دلیلش فقط این است که مردم قبولش دارند؛ هر چیزی که بخواهد نسیه بهشان می‌دهند، وام می‌دهند، امکانات در دسترس دارند، چون می‌دانند امانت‌دار خوبی‌اند یا بیزینس‌بنای خوبی هستند. خیلی مهم است که انسان خوش‌قول، خوش‌وعده و خوش‌حساب باشد و این را نمایش ندهد. اول باید درون را درست کرد؛ عزت نفس و تزکیه نفس. وقتی حرفی را به کسی می‌زنید، چون از دل برآید لاجرم بر دل نشیند. اگر غیرواقعی صحبت کنید، قبل از اینکه طرف صحبتتان را بشنود، می‌فهمد حقیقت ندارد. معرفت و محبت نزد خداست؛ دیدیم بعضی‌ها می‌خواهند به شما محبت کنند، بهتان نمی‌چسبد چون ذاتاً اهل محبت نیستند، یا بعضی‌ها می‌خواهند معرفت به خرج بدهند، می‌گویید این معرفتشان هم ساختگی است. پس باید درون خودمان را سالم کنیم، افکار خودمان را سالم کنیم تا بتوانیم آن چیزی که می‌گوییم دیگران بپذیرند.
او با توصیه به پرهیز از قضاوت دیگران گفت: وقت برای زندگی زیاد در اختیارمان نیست. بخواهیم پیشرفت کنیم، کار کنیم، وقت‌مان را نباید بذاریم برای اینکه مردم را قضاوت کنیم؛ این وقت مال خودتان است. به جای اینکه بنشینیم راجع به دیگران قضاوت کنیم که کارش این‌جور است، رفتارش این‌چنین است، بیاییم آن وقت را صرف بهبود زندگی خودمان کنیم، پلان خودمان را می‌کنیم. برای اینکه موفق بشوید، اول از همه باید با خودتان صادق باشید و یک برنامه تنظیم کنید؛ این برنامه یک طرفش باید روی صداقت و درستی باشد و یک طرفش روی شانه خودتان، روی گرده خودتان که بتوانید این را به دوش بکشید. اگر چنین باشد، مطمئن باشید موفق می‌شوید. موفق شدن شما چیست؟ شروع؛ شروع این پلان و برنامه‌تان. این برنامه را نباید برای لحظه بعد شروع کنید؛ بعد از هم‌اکنون شروع کنید، از همین لحظه باید شروع کنید و پیگیری کنید. هر کسی در کار و برنامه‌هایش پیگیر باشد موفق است. به نظر من تمام کسانی که اینجا هستند موفق‌اند؛ چه کسانی که تحصیلات عالیه دارند، چه کسانی که کارآفرین هستند؛ این‌ها فقط با پیگیری، پیگیری، پیگیری و پیگیری موفق شدند. همتون را به خدای بزرگ می‌سپارم.
اهدای هدایا و لوح‌های تقدیر
در بخش پایانی آیین، هدایای ارزشمند و نفیسی از سوی نهادها، هنرمندان و چهره‌های حقیقی و حقوقی به مهندس امیری تقدیم شد. در ابتدا خانواده مهندس امیری؛ همسر و فرزندانش، و سپس استادان و پیشکسوتان از جمله دکتر پاپلی‌یزدی، دکتر یاحقی، دکتر ساکت، دکتر صداقت، دکتر انوشه، استاد یدالله کابلی، مهندس شریعتی، مهندس فنایی، مهندس کلانتری، دکتر قاسمی، خانم دکتر پورخداداد و دکتر رومینا روی صحنه حاضر شدند.
از جمله هدایا می‌توان به لوح تقدیر خانه اندیشمندان علوم انسانی، تابلوی کالیگرافی با مضمون عشق از سوی خانم دکتر وثوقی و استاد محمدحسن ابریشمی، کتاب ارزشمند استاد ابریشمی، هدایای دکتر موحد و دکتر عبداللهی از دانشگاه خوارزمی، هدیه دکتر دیهیمی و دکتر نبیل از مؤسسه مهر (فرامر) که با محک همکاری دارد و مهندس امیری عضو مؤسس و هیئت امنای آن است، هدیه شرکت هکتار به نمایندگی دکتر ساکت، هدیه شرکت آتی‌نما به نمایندگی مهندس ابن‌علی، هدیه اسپیناس پالاس به نمایندگی دکتر کابلی، هدیه مهندس علی شریعتی مقدم از نوین زعفران و سپهر هنر ایران با جمله «چو ایران نباشد تن من مباد»، مجموعه نفیسی از زنده‌یاد استاد محمود فرشچیان از سوی خانه فرهنگ و هنر گویا و مهندس میرباقری، هدیه استاد پوررضوی، کاتب اولین قرآن سنگی جهان اسلام، و سردیس هنرمندانه استاد محسن گلستانی، سازنده کوشک نخبگان ایران در سازمان ملل، اشاره کرد.
بیابانکی در این بخش شعری از مرحوم مجتبی کاشانی خواند: «هر کجا عشق آید و ساکن شود / هرچه ناممکن بود ممکن شود / در جهان هر کار خوب و ماندنی‌ست / رد پای عشق در آن دیدنی‌ست» و گفت: «من رد پای عشق را در خانواده امیری عزیز، در هتل‌های اسپیناس و در راه ساخت ایران در راه امیری عزیز می‌بینم.»
دکتر انوشه نیز در این بخش گفت: «این جمله را با من تکرار کنید: بالا رفتن جسارت می‌خواهد، بالا ماندن لیاقت می‌خواهد. آقای امیری هم جسارت بالا رفتن را داشت و هم لیاقت بالا ماندن را.» در پایان، حاضران برای عکس یادگاری دسته‌جمعی در کنار مهندس امیری قرار گرفتند.
ارسال نظر