به گزارش ایران‌پژواک، آمریکا که این روزها در تکاپوی یافتن راهی برای خروجی شرافتمندانه از باتلاق جنگ با ایران است، چون شناگری که دست‌اندرکار یافتن دستاویزی برای نفس‌ تازه‌ کردن است، به هر بهانه‌ای چنگ می‌زند. در چنین بستری، این سناریو چندان دور از ذهن نیست که هم‌زمان با نهایی شدن مذاکرات ایران و عمان و گشایش دوبارهٔ تنگهٔ هرمز، دست به عملیاتی نمایشی و نمادین بزند: حمله‌ای هوایی با بمب‌افکن‌ها به دو دهانهٔ ورودی کوه کلنگ؛ اقدامی که یادآور روزهای پایانی جنگ ۱۲ روزه و حملهٔ ناکام آمریکا به تأسیسات هسته‌ای فردو است. هدف ترامپ از این حمله، اعلام نمادین پایانِ مناقشهٔ هسته‌ای ایران و مختومه شمردن پرونده‌ است.

از نگاه آمریکا، گویا تأسیساتی پنهان در اعماق این کوه، در دل رشته‌ کوه‌ های زاگرس در استان اصفهان، چشمک می‌زند؛ تأسیساتی که گفته می‌شود گسترهٔ روزمینی آن به نزدیکی یک مایل مربع می‌رسد. با این حال، این روایت بیش از آنکه مستند باشد، بویی از توهم دارد. هیچ‌ کس به‌درستی نمی‌داند که این کوه، در خاموشی درون خود، رازی هسته‌ای را پنهان کرده یا نه؛ چه اینکه ادعای آمریکا نه بر داده‌ های جاسوسیِ قطعی، که صرفاً بر تصاویر ماهواره‌ای استوار است که دو دهانه را در این کوه نشان می‌دهند. همین دو دهانه، همراه با فاصلهٔ کمتر از دو کیلومتریِ این کوه تا تأسیسات غنی‌سازی نطنز، کافی بوده تا آمریکا گمان کند که تأسیسات هسته‌ایِ چهارم ایران در دل این کوه جای گرفته است.

با این حال، خودِ آمریکایی‌ها هرگز از این گمان، اطمینان حاصل نکرده‌اند و به همین دلیل، تاکنون هیچ گونه حمله‌ای را به این هدف ترتیب نداده‌اند؛ چراکه هدفی مبهم، در جنگی واقعی، هرگز به‌ صرفه نیست. از این رو، اگر روزی چنین حمله‌ای صورت پذیرد، بیش از یک اقدام راهبردی، تنها نمایشی توخالی برای ارضای افکار عمومی مردم آمریکا و متحدانش خواهد بود.

بدین ترتیب، چنین حمله‌ای از همان ابتدا بر شالوده‌ای سست بنا شده است؛ نه تنها عملیاتی موفقیت‌ آمیز نخواهد بود، که بیش از هر چیز، بویِ یک شانتاژ رسانه‌ایِ تمام‌عیار می‌دهد. ترامپ در این میان، چون کارگردانی چیره‌دست، می‌کوشد تا با همین نمایش نظامی، تصویری از یک پیروزی ساختگی در جنگ اخیر بسازد و برای افکار عمومی، پایان‌نامه‌ای پرزرق‌ و برق به رشتهٔ تحریر درآورد.

انتهای پیام