دکتر میرزایی

بخش قابل‌توجهی از چالش‌های گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی ایران نه در کمبود اعتبار یا ضعف زیرساخت، بلکه در «بحران نظریه» و «جهل مرکب» ریشه دارد؛ وضعیتی که در آن، سیاست‌گذار پیش از شناخت مسئله برای آن نسخه می‌پیچد و انباشت تجربه اجرایی را معادل تولید دانش می‌انگارد. دکتر محمد فرزاد میرزایی قلعه، پژوهشگر حکمرانی گردشگری، در یادداشتی از ضرورت بازسازی نظام شناخت و گذار از توهم دانایی به فروتنی معرفتی می‌گوید.

«واکاوی بحران نظریه و شناخت در حکمرانی گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی» مسئله این نیست که چه چیزهایی را نمی‌دانیم؛ مسئله این است که نمی‌دانیم چه چیزهایی را نمی‌دانیم.

یکی از خطرناک‌ترین وضعیت‌ها در نظام حکمرانی، فقدان دانش نیست؛ فقدان آگاهی نسبت به فقدان دانش است. در ادبیات معرفت‌شناسی، این وضعیت را با مفهوم «جهل مرکب» توضیح می‌دهند؛ وضعیتی که در آن، فرد یا نهاد نه‌تنها از حقیقت فاصله دارد، بلکه از فاصله خود با حقیقت نیز بی‌خبر است و گاه با اطمینان و غرور بر همان شناخت ناقص اصرار می‌ورزد. به نظر می‌رسد بخش قابل‌توجهی از چالش‌های امروز گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی در ایران را باید در همین چارچوب تحلیل کرد. مسئله این سه حوزه صرفاً کمبود اعتبار، ضعف زیرساخت، تعدد قوانین یا ناکارآمدی برخی برنامه‌های اجرایی نیست؛ مسئله بنیادی‌تر، نوع مواجهه نظام سیاست‌گذاری با ماهیت، ظرفیت‌ها و کارکردهای واقعی این سه عرصه است.

ما گاهی درباره گردشگری تصمیم می‌گیریم، بی‌آنکه اقتصاد گردشگری را به‌درستی بشناسیم؛ درباره میراث فرهنگی سیاست‌گذاری می‌کنیم، بی‌آنکه نسبت آن را با زیست اجتماعی و اقتصادی جامعه درک کرده باشیم؛ و درباره صنایع‌دستی برنامه می‌نویسیم، بی‌آنکه زنجیره ارزش، منطق بازار، ذائقه مصرف‌کننده و اقتصاد خلاق را به‌درستی فهمیده باشیم.

این همان نقطه‌ای است که جهل ساده به جهل مرکب تبدیل می‌شود.

۱. گردشگری؛ صنعتی که هنوز آن را به‌درستی نشناخته‌ایم

گردشگری در جهان امروز صرفاً جابه‌جایی انسان‌ها میان مبدأ و مقصد نیست؛ نظامی پیچیده اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، فضایی و ارتباطی است که از طریق آن، مزیت‌های سرزمینی به ارزش اقتصادی و اجتماعی تبدیل می‌شوند.

با این حال، در بسیاری از برداشت‌های سیاستی، گردشگری همچنان به ساخت هتل، برگزاری نمایشگاه، تولید بروشور، تبلیغات مقصد و اجرای چند رویداد تقلیل پیدا می‌کند. البته هیچ‌یک از این اقدامات بی‌اهمیت نیستند؛ اما مسئله اینجاست که این ابزارها جایگزین فهم نظام گردشگری شده‌اند.

گردشگری پیش از آنکه فعالیتی خدماتی باشد، نظامی برای خلق ارزش است. ارزش در این نظام از پیوند میان جاذبه، تجربه، روایت، دسترسی، خدمات، سرمایه اجتماعی، هویت مکانی و بازار شکل می‌گیرد.

وقتی این پیوندها دیده نمی‌شوند، سیاست‌گذار ممکن است تصور کند با افزایش تعداد تأسیسات گردشگری، الزاماً گردشگری توسعه پیدا می‌کند؛ در حالی که توسعه ظرفیت فیزیکی، بدون توسعه تقاضا، شبکه بازار، کیفیت تجربه و نظام توزیع منافع، لزوماً به خلق ارزش منجر نمی‌شود.

ما هنوز در بسیاری از موارد میان «گردشگر داشتن» و «اقتصاد گردشگری ساختن» تمایز روشنی برقرار نکرده‌ایم.

۲. میراث فرهنگی؛ از سرمایه تمدنی تا پرونده اداری

میراث فرهنگی را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از بناها، محوطه‌ها، اشیا و آثار تاریخی دانست. میراث، بخشی از حافظه جمعی، هویت تاریخی و سرمایه نمادین یک جامعه است؛ اما این سرمایه زمانی به نیرویی زنده در توسعه تبدیل می‌شود که با زندگی امروز مردم ارتباط برقرار کند.

میراث فرهنگی اگر صرفاً در چارچوب حفاظت فیزیکی و فرآیندهای اداری تعریف شود، به‌تدریج از بستر اجتماعی خود فاصله می‌گیرد. حفاظت ضروری است، اما حفاظت بدون بازآفرینی اجتماعی، بدون مشارکت جامعه محلی و بدون ایجاد سازوکارهای بهره‌برداری مسئولانه، نمی‌تواند تمام ظرفیت‌های میراث را بالفعل کند.

پرسش اساسی این است: چگونه می‌توان میراث فرهنگی را از موضوعی صرفاً حفاظتی به سرمایه‌ای مولد فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی تبدیل کرد، بدون آنکه اصالت و ارزش‌های آن قربانی ملاحظات اقتصادی شود؟ پاسخ این پرسش در پیوند هوشمندانه میان حفاظت، حکمرانی محلی، اقتصاد فرهنگ، گردشگری و مشارکت مردم قرار دارد.

۳. صنایع‌دستی؛ اقتصاد تولید یا اقتصاد ارزش؟

صنایع‌دستی نیز در بسیاری از سیاست‌گذاری‌ها به تولید محصول و حمایت‌های مقطعی از هنرمندان تقلیل یافته است؛ در حالی که صنایع‌دستی صرفاً کالایی تولیدی نیست؛ حامل هویت، دانش بومی، حافظه تاریخی و تمایز فرهنگی یک سرزمین است.

مشکل اساسی اینجاست که تولید را با بازار اشتباه گرفته‌ایم و حمایت از تولیدکننده را معادل توسعه اقتصادی صنایع‌دستی دانسته‌ایم. تولید بدون شناخت بازار، طراحی محصول، برندسازی، بسته‌بندی، نظام توزیع، تجارت الکترونیک و اتصال به زنجیره‌های ارزش گردشگری، الزاماً به رونق اقتصادی منجر نمی‌شود.

صنایع‌دستی زمانی از فعالیتی معیشتی محدود به مزیتی اقتصادی پایدار تبدیل می‌شود که بتواند در اقتصاد خلاق، بازارهای ملی و بین‌المللی و تجربه گردشگری جایگاه واقعی خود را پیدا کند.

۴. ریشه مسئله؛ فقدان حکمرانی یکپارچه

شاید بنیادی‌ترین خطای شناختی ما، ناتوانی در درک رابطه نظام‌مند میان گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی باشد. این سه حوزه سه جزیره مستقل نیستند؛ سه ضلع یک منظومه ارزش‌آفرین‌اند.

میراث فرهنگی به گردشگری محتوا و هویت می‌دهد؛ گردشگری برای صنایع‌دستی بازار و تقاضا ایجاد می‌کند؛ و صنایع‌دستی به تجربه گردشگر عمق فرهنگی و امکان تعامل اقتصادی با جامعه میزبان می‌بخشد. در چنین منظومه‌ای، جدایی سیاست‌های این سه حوزه به معنای از دست دادن بخش مهمی از ظرفیت‌های مشترک آنهاست.

نمی‌توان از توسعه گردشگری سخن گفت، اما صنایع‌دستی را از زنجیره تجربه گردشگر خارج کرد. نمی‌توان درباره صیانت از میراث فرهنگی صحبت کرد، اما نقش جوامع محلی و اقتصاد پیرامون میراث را نادیده گرفت. همچنین نمی‌توان از رونق صنایع‌دستی انتظار داشت، اما نسبت آن را با گردشگری، بازارهای فرهنگی و اقتصاد تجربه تعریف نکرد.

این مسئله نشان می‌دهد چالش ما فقط در اجرا نیست؛ در معماری ذهنی سیاست‌گذاری نیز ریشه دارد.

۵. بحران فقدان نظریه؛ وقتی ندانستن به اطمینان تبدیل می‌شود

شاید عمیق‌ترین بحران در حکمرانی گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی ایران نه فقدان منابع مالی باشد، نه کمبود زیرساخت و نه حتی ضعف نظام اجرایی؛ بلکه فقدان دستگاه نظری برای فهم، تبیین و هدایت این سه حوزه است.

ما با پدیده‌ای مواجهیم که می‌توان آن را «بحران نظریه» نامید؛ بحرانی که در آن، سیاست‌گذاری بدون پشتوانه نظری کافی انجام می‌شود، تصمیم‌ها بدون صورت‌بندی دقیق مسئله اتخاذ می‌شوند و برنامه‌ها بدون پیروی از منطقی مفهومی و منسجم به مرحله اجرا می‌رسند.

در واقع، با نوعی وارونگی معرفتی مواجه هستیم؛ به این معنا که پیش از شناخت مسئله برای آن راه‌حل تجویز می‌کنیم و پیش از رسیدن به فهم مشترکی از ماهیت گردشگری، درباره توسعه آن سخن می‌گوییم. ما در حوزه گردشگری بیش از آنکه با کمبود برنامه مواجه باشیم، با فقدان نظریه مواجهیم.

نظریه در اینجا به معنای مجموعه‌ای از تعاریف دانشگاهی یا مفاهیم ترجمه‌شده نیست؛ نظریه، دستگاهی برای دیدن واقعیت، تشخیص روابط پنهان، صورت‌بندی مسئله و امکان مداخله آگاهانه در جهان اجتماعی است.

بدون نظریه، سیاست‌گذاری به مجموعه‌ای از واکنش‌های مقطعی تبدیل می‌شود و مدیریت، به جای آنکه بر شناخت ساختارها استوار باشد، در سطح اداره روزمرگی‌ها باقی می‌ماند.

۶. از مصرف نظریه تا تولید نظریه

یکی از مسائل بنیادین در حوزه گردشگری ایران، غلبه مصرف نظریه بر تولید نظریه است. ما مفاهیم، الگوها و مدل‌های توسعه گردشگری را از تجربه‌های جهانی دریافت می‌کنیم، اما کمتر به این پرسش بنیادی پاسخ می‌دهیم که آیا این نظریه‌ها با واقعیت تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، جغرافیایی و نهادی ایران تناسب دارند؟

مسئله مخالفت با دانش جهانی یا نادیده گرفتن تجربه‌های بین‌المللی نیست؛ مسئله فقدان قدرت نظری برای بازخوانی، بومی‌سازی انتقادی و بازتولید دانش است. کشوری با تنوع تمدنی، جغرافیایی و فرهنگی ایران نمی‌تواند برای همیشه مصرف‌کننده الگوهای نظری دیگران باقی بماند.

ما نیازمند نظریه‌هایی هستیم که از دل واقعیت سرزمینی ایران برخیزند، اما قابلیت گفت‌وگو با ادبیات جهانی را نیز داشته باشند. در این میان، مفهوم گردشگری هویت‌محور می‌تواند یکی از مسیرهای بازاندیشی نظری باشد؛ رویکردی که گردشگری را نه صرفاً صنعت جابه‌جایی و مصرف خدمات، بلکه سازوکاری برای تبدیل سرمایه‌های هویتی، فرهنگی و سرزمینی به تجربه، ارزش و قدرت ارتباطی تعریف می‌کند.

این مدرس دانشگاه و دانش‌آموخته حوزه گردشگری معتقد است نظریه‌پردازی در این عرصه نباید به تکرار مفاهیم وارداتی محدود بماند؛ باید بتواند از دل مسائل واقعی ایران، چارچوب‌های مفهومی تازه‌ای تولید کند.

۷. جهل مرکب؛ غرور معرفتی در لباس تخصص

مسئله زمانی پیچیده‌تر می‌شود که فقدان نظریه با نوعی غرور معرفتی همراه شود. در این وضعیت، نه‌تنها خلأ دانش و نظریه به رسمیت شناخته نمی‌شود، بلکه اطمینان به درستی برداشت‌های موجود، امکان پرسشگری و بازاندیشی را نیز محدود می‌کند.

جهل مرکب دقیقاً در همین نقطه معنا پیدا می‌کند: ندانستن همراه با ناآگاهی از ندانستن. در چنین وضعیتی، انباشت تجربه‌های اجرایی به‌اشتباه معادل تولید دانش تلقی می‌شود؛ تکرار مفاهیم رایج به جای نظریه‌پردازی می‌نشیند؛ برگزاری نشست‌ها جای شکل‌گیری گفتمان علمی را می‌گیرد و تولید اسناد و برنامه‌ها، بدون ارزیابی مبانی معرفتی آنها، نشانه‌ای از پیشرفت تصور می‌شود.

ما گاهی چنان با اطمینان از توسعه گردشگری سخن می‌گوییم که گویی ماهیت این پدیده را به‌درستی فهمیده‌ایم؛ در حالی که هنوز درباره نسبت گردشگری با هویت، قدرت، فضا، عدالت سرزمینی، اقتصاد فرهنگ و حکمرانی، به دستگاه نظری منسجم و متناسب با واقعیت ایران دست نیافته‌ایم.

این همان پارادوکس تلخ ماست: فقدان نظریه داریم، اما فقدان نظریه را مسئله نمی‌دانیم؛ با خلأ شناختی مواجهیم، اما با غرور از دستاوردهای خود سخن می‌گوییم و همچنان در جهل مرکب سرگردانیم.

۸. حکمرانی بدون نظریه؛ بازتولید خطا در مقیاس نهادی

از منظر نظریه حکمرانی، هیچ سیاستی مستقل از نظام شناختی تولیدکننده آن نیست. سیاست عمومی بر مبنای تعریفی از واقعیت، برداشتی از مسئله و تصوری از رابطه میان دولت، جامعه و بازار شکل می‌گیرد.

بنابراین، وقتی دستگاه شناختی سیاست‌گذار دچار اختلال باشد، خطا صرفاً در سطح یک تصمیم باقی نمی‌ماند؛ می‌تواند در قالب برنامه، بودجه، ساختار سازمانی و نظام ارزیابی بازتولید شود.

به همین دلیل، اصلاح حکمرانی گردشگری را نمی‌توان صرفاً به تغییر ساختار اداری یا جابه‌جایی مسئولیت‌ها تقلیل داد. پیش از اصلاح ساختار، باید منطق فکری و نظری حاکم بر آن را مورد پرسش قرار داد.

پرسش این نیست که چند طرح گردشگری اجرا کرده‌ایم؛ پرسش این است که این طرح‌ها بر اساس کدام نظریه توسعه، کدام تعریف از ارزش و کدام فهم از رابطه میان سرزمین، جامعه و اقتصاد طراحی شده‌اند؟

پرسش این نیست که چند اثر تاریخی ثبت یا مرمت کرده‌ایم؛ باید پرسید این میراث چگونه به حافظه زنده جامعه، هویت معاصر و سرمایه اجتماعی تبدیل شده است؟

پرسش این نیست که چند محصول صنایع‌دستی تولید کرده‌ایم؛ باید پرسید چه سهمی از ارزش اقتصادی و فرهنگی این تولیدات به هنرمند، جامعه محلی و اقتصاد ملی بازمی‌گردد؟

۹. خروج از جهل مرکب؛ ضرورت بازسازی نظام شناخت و سیاست‌گذاری

خروج از این وضعیت، با تغییر چند مدیر، تدوین چند سند یا افزایش اعتبارات به‌تنهایی امکان‌پذیر نیست. ما به بازنگری جدی در منطق حکمرانی این سه حوزه نیاز داریم.

نخست، باید دانش تخصصی را از حاشیه فرآیند تصمیم‌گیری به متن آن منتقل کنیم. تصمیم‌گیری در حوزه گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی نمی‌تواند صرفاً بر مبنای تجربه اداری یا برداشت‌های عمومی صورت گیرد.

دوم، باید از مدیریت پروژه‌محور به حکمرانی شبکه‌ای و مسئله‌محور حرکت کنیم؛ حکمرانی‌ای که دولت را تسهیل‌گر، تنظیم‌گر و سیاست‌گذار بداند و برای بخش خصوصی، نهادهای مردمی، دانشگاه‌ها و جوامع محلی نقش واقعی قائل شود.

سوم، باید شاخص‌های ارزیابی را تغییر دهیم. تعداد رویدادها، نمایشگاه‌ها، مجوزها و تفاهم‌نامه‌ها به‌تنهایی شاخص توسعه نیستند؛ باید میزان خلق ارزش اقتصادی، توزیع منافع، اشتغال، مشارکت جوامع محلی، افزایش سهم بازار و کیفیت تجربه گردشگر را سنجید.

چهارم، باید میان سیاست‌گذاری سه حوزه پیوند نهادی و عملیاتی برقرار کنیم. هم‌افزایی گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی نباید صرفاً در سخنرانی‌ها تکرار شود؛ باید در بودجه‌ریزی، برنامه‌ریزی منطقه‌ای، نظام ارزیابی و سازوکارهای اجرایی تجلی پیدا کند.

پنجم، باید نظریه‌پردازی را به ضرورتی راهبردی تبدیل کنیم. دانشگاه، اندیشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و نهادهای سیاست‌گذار باید از تولید گزارش‌های تکراری و بازتولید مفاهیم عبور کنند و به سمت تولید چارچوب‌های نظری متناسب با واقعیت ایران حرکت کنند.

و در نهایت، باید نقدپذیری را به یکی از مؤلفه‌های اصلی حکمرانی تبدیل کنیم. هیچ نظام سیاست‌گذاری بدون پذیرش امکان خطا و بازنگری در مفروضات خود نمی‌تواند یادگیرنده باشد.

سخن پایانی؛ بازگشت به خویشتنِ نادان

شاید لازم باشد پیش از آنکه درباره آینده گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی سخن بگوییم، پرسشی بنیادین را از خود بپرسیم: آیا واقعاً می‌دانیم با چه ظرفیت‌هایی مواجه هستیم و چه مسئله‌ای را باید حل کنیم؟

کشوری با این میزان از تنوع فرهنگی، تاریخی، طبیعی و تمدنی، نباید صرفاً به دنبال افزایش آمار گردشگری یا برگزاری چند رویداد باشد. ایران ظرفیت آن را دارد که از طریق پیوند میان هویت، سرزمین، تجربه و اقتصاد، الگوی متفاوتی از ارزش‌آفرینی فرهنگی و گردشگری ارائه کند؛ اما تحقق چنین ظرفیتی، پیش از هر چیز به تحول در نظام شناخت و حکمرانی نیاز دارد.

مسئله این نیست که در این سه حوزه هیچ اقدامی انجام نشده یا هیچ دستاوردی وجود ندارد؛ مسئله این است که فاصله میان ظرفیت‌های واقعی کشور و کیفیت شناخت، سیاست‌گذاری و بهره‌برداری از این ظرفیت‌ها همچنان نیازمند توجه جدی است.

جهل مرکب زمانی آغاز می‌شود که ندانستن را دانستن تصور کنیم و خطر آن زمانی دوچندان می‌شود که همین تصور، مبنای تصمیم‌گیری عمومی قرار گیرد.

شاید امروز بیش از هر زمان دیگری، گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی ایران به مدیرانی نیاز دارند که پیش از ارائه نسخه، مسئله را بشناسند؛ پیش از تصمیم‌گیری، یاد بگیرند و پیش از ادعای موفقیت، بتوانند نتایج سیاست‌های خود را با شاخص‌های واقعی ارزیابی کنند.

شاید برای عبور از این وضعیت، بیش از هر چیز به شجاعت معرفتی نیاز داریم؛ شجاعت اعتراف به اینکه آنچه می‌دانیم تمام حقیقت نیست و آنچه تاکنون انجام داده‌ایم، الزاماً به معنای فهم درست مسئله نبوده است.

توسعه از جایی آغاز می‌شود که غرور دانستن جای خود را به فروتنی شناختن بدهد. تا زمانی که ندانستن را نمی‌بینیم، امکان آموختن نداریم؛ تا زمانی که پرسش را برنمی‌تابیم، به پاسخ نمی‌رسیم و تا زمانی که مفروضات خود را بازنگری نکنیم، در چرخه بازتولید خطا گرفتار خواهیم ماند.

شاید امروز بزرگ‌ترین نیاز گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع‌دستی ایران، نه سندی دیگر و نه ساختاری اداری تازه، بلکه بیداری معرفتی باشد؛ بیداری از توهم دانایی.

مولانا چه زیبا این حقیقت را به تصویر کشیده است: «چون غرض آمد هنر پوشیده شد صد حجاب از دل به سوی دیده شد» و شاید حکایت امروز ما همین باشد؛ آنجا که غرور جای پرسش را می‌گیرد و اطمینان جای شناخت می‌نشیند، حقیقت پشت صدها حجاب پنهان می‌شود.

ما پیش از آنکه به توسعه گردشگری بیندیشیم، باید از توهم شناخت آن عبور کنیم؛ چراکه ملتی که ظرفیت‌های تمدنی خود را نمی‌شناسد، نمی‌تواند آنها را به سرمایه آینده تبدیل کند.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =

پربازدیدها

آخرین اخبار داخلی